تساوی ۲ بر ۲ برابر نیوزیلند در نخستین گام جام جهانی ۲۰۲۶، نتیجه ای نبود که فوتبال ایران انتظارش را میکشید. تیمی که برای کسب سه امتیاز مقابل ضعیف ترین تیم گروه وارد زمین شد، نه تنها از رسیدن به پیروزی بازماند، بلکه ضعف های ساختاری در خط دفاعی، مشکلات جسمانی بازیکنان و حواشی مدیریتی پیرامون کاروان ایران را نیز آشکار کرد؛ با این حال در دل این شب پرتنش، درخشش رامین رضاییان و حمایت کم نظیر هواداران ایرانی، نقاط روشن آغاز مسیر تیم ملی بودند.
نخستین مسابقه در جام جهانی معمولاً تعیین کننده ترین بازی مرحله گروهی است؛ مسابقه ای که میتواند مسیر صعود را هموار کند یا تیم را از همان ابتدا وارد مسیر دشوار محاسبات و اما و اگرها کند. برای تیم ملی ایران، دیدار برابر نیوزیلند دقیقاً چنین اهمیتی داشت. حریفی که پایین ترین رنکینگ فیفا را در میان ۴۸ تیم حاضر در جام جهانی داشت و روی کاغذ بهترین فرصت ایران برای کسب سه امتیاز محسوب میشد.
اما آنچه در لس آنجلس رقم خورد، فاصله زیادی با انتظارات داشت. ایران در پایان یک مسابقه پراتفاق و پرهیجان با نتیجه ۲ بر ۲ متوقف شد؛ نتیجه ای که اگرچه از شکست جلوگیری کرد، اما به هیچ عنوان رضایت بخش نبود.
شروعی که همه چیز را پیچیده کرد
شاگردان امیر قلعه نویی مسابقه را با تمرکز لازم آغاز نکردند. تنها هفت دقیقه از بازی گذشته بود که نیوزیلند روی نخستین حمله جدی خود به گل رسید. همکاری کریس وود و الیجا جاست، دفاع ایران را غافلگیر کرد تا تیم ملی خیلی زود در موقعیت تعقیب حریف قرار بگیرد.
این گل زود هنگام دو پیام مهم داشت؛ نخست اینکه نیوزیلند برخلاف تصور بسیاری از کارشناسان، تیمی نبود که صرفاً برای دفاع کردن وارد زمین شده باشد و دوم اینکه خط دفاعی ایران همچنان با مشکلاتی مواجه است که در بازیهای دوستانه نیز نشانه های آن دیده میشد.
ایران پس از دریافت گل، مالکیت توپ و ابتکار عمل را در اختیار گرفت. حملات از جناحین افزایش یافت و فشار روی دروازه نیوزیلند بیشتر شد. در نهایت رامین رضاییان در دقیقه ۳۲ موفق شد گل تساوی را به ثمر برساند تا تیم ملی به بازی بازگردد.
حتی در ادامه نیمه نخست نیز ایران به گل دوم رسید، اما این گل به دلیل آفساید مردود اعلام شد؛ اتفاقی که میتوانست روند مسابقه را کاملاً تغییر دهد.
داستان تکراری دفاع؛ از دو موقعیت، دو گل
بزرگ ترین نگرانی برای کادر فنی ایران نه در فاز هجومی، بلکه در ساختار دفاعی تیم نمایان شد. ایران در بخش هجومی عملکرد قابل قبولی داشت و موقعیت های متعددی خلق کرد، اما آمار نگران کننده مسابقه این بود که نیوزیلند از معدود فرصت های خود حداکثر استفاده را برد.
در آغاز نیمه دوم نیز همان سناریوی نیمه نخست تکرار شد. بار دیگر کریس وود با یک پاس دقیق، الیجا جاست را صاحب موقعیت کرد و مهاجم نیوزیلند دومین گل خود و تیمش را به ثمر رساند.
این گل بار دیگر ضعف ایران در پوشش فضاهای پشت مدافعان و مهار مهاجمان حریف را آشکار کرد. مسئله ای که در برابر تیمی مانند نیوزیلند قابل جبران بود، اما در دیدارهای آینده مقابل بلژیک و مصر میتواند هزینه ای بسیار سنگین تر برای تیم ملی داشته باشد.
خود امیر قلعهنویی نیز پس از بازی به همین موضوع اشاره کرد و اذعان داشت که تیمش در ۵۰ متر هجومی عملکرد خوبی داشته، اما از دو موقعیت گل خورده است؛ اعترافی که نشان میدهد کادر فنی نیز به خوبی از مهم ترین نقطه ضعف تیم آگاه است.
بازگشت دوباره؛ روحیهای که هنوز زنده است
اگر یک نکته مثبت در این مسابقه وجود داشته باشد، بدون تردید شخصیت جنگنده تیم ملی است. ایران برای دومین بار از حریف عقب افتاد، اما باز هم توانست به بازی برگردد.
تنها ۱۰ دقیقه پس از گل دوم نیوزیلند، ارسال دقیق رامین رضاییان روی سر محمد محبی نشست تا مهاجم تیم ملی گل تساوی را وارد دروازه حریف کند.
پس از این گل، ایران کاملاً بر بازی مسلط شد. حملات یکی پس از دیگری طراحی میشد و حتی در دقایقی از مسابقه این احساس به وجود آمده بود که گل سوم ایران نزدیک تر از گل سوم نیوزیلند است.
ضربه به تیر دروازه، گل مردود و چند فرصت دیگر نشان میداد ایران ظرفیت بردن این مسابقه را داشت، اما در نهایت بازی با همان نتیجه مساوی به پایان رسید.
رامین رضاییان؛ ستارهای که تمام نمیشود
در شبی که بسیاری از ستاره های تیم ملی نتوانستند انتظارات را برآورده کنند، رامین رضاییان بار دیگر ثابت کرد سن فقط یک عدد است؛ مدافعی که ماههای دشواری را پشت سر گذاشته بود و حتی در مقطعی از فصل جایگاه خود را در باشگاهش از دست داده بود، در مهم ترین صحنه ممکن پاسخ منتقدان را داد؛ یک گل، یک پاس گل و حضور فعال در تمام طول مسابقه، باعث شد رضاییان عنوان بهترین بازیکن زمین را به دست آورد.
اهمیت عملکرد او زمانی بیشتر مشخص میشود که بدانیم رضاییان حالا در کنار مهدی طارمی، موثرترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران در جام های جهانی محسوب میشود. آماری خیره کننده برای بازیکنی که بخش عمده دوران حرفه ای خود را در پست دفاع راست سپری کرده است.
او نه تنها گل نخست ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ را به ثمر رساند، بلکه با ارسال دقیق خود زمینه ساز گل دوم نیز شد و عملاً روی هر دو گل تیم ملی نقش مستقیم داشت.
روایت متفاوت قلعهنویی؛ از مسائل فنی تا «مظلومیت»
شاید مهمترین بخش نشست خبری پس از مسابقه، صحبتهای امیر قلعه نویی درباره شرایط کاروان ایران بود.
سرمربی تیم ملی برخلاف انتظار، بخش زیادی از نشست را به مشکلات خارج از زمین اختصاص داد؛ از تأخیر در صدور ویزا گرفته تا محدودیتهای اقامتی و برنامه ریزی سفر.
قلعه نویی مدعی شد تیم ملی فرصت لازم برای سازگاری با شرایط آمریکا را نداشته و حتی پس از پایان مسابقه نیز اجازه اقامت در لسآنجلس برای انجام ریکاوری به بازیکنان داده نشده است.
او جمله ای به زبان آورد که احتمالاً تا مدتها مورد بحث قرار خواهد گرفت: «ما مظلوم ترین تیم تاریخ جام جهانی هستیم.»
فارغ از درستی یا نادرستی این ادعا، صحبتهای سرمربی نشان میدهد که کادر فنی معتقد است مشکلات مدیریتی و اجرایی، بخشی از توان تیم را تحت تأثیر قرار داده است.
زنگ خطر مصدومیتها
یکی دیگر از نکات نگرانکننده، وضعیت بدنی بازیکنان بود؛ به گفته قلعه نویی، چهار تعویض ایران به دلیل مشکلات عضلانی و شرایط جسمانی بازیکنان انجام شد؛ موضوعی که میتواند برای ادامه مسابقات دردسرساز باشد.
جام جهانی تورنمنتی فشرده است و فرصت ریکاوری نقش حیاتی دارد. اگر ادعای سرمربی درباره مشکلات سفر و محدودیتهای اقامتی درست باشد، کادر پزشکی ایران روزهای سختی برای آماده سازی بازیکنان در پیش خواهد داشت.
برنده واقعی سکوها بودند
در میان تمام نگرانی های فنی و مدیریتی، یک تصویر بیش از هر چیز در ذهن باقی ماند؛ حضور گسترده ایرانیان در ورزشگاه؛ حدود ۷۰ هزار تماشاگر در ورزشگاه حضور داشتند و بخش قابل توجهی از آنها ایرانی بودند، تصویری که حتی قلعه نویی نیز آن را مهم تر از نتیجه مسابقه دانست.
در روزی که تیم ملی نتوانست سه امتیاز را به دست بیاورد، اتحاد و حمایت هواداران ایرانی شاید مهم ترین دستاورد این مسابقه بود.
حالا همه چیز سخت تر شده است
تساوی همزمان بلژیک و مصر باعث شد هر چهار تیم گروه G با یک امتیاز در جدول قرار بگیرند؛ در نگاه اول این اتفاق به سود ایران به نظر میرسد، اما واقعیت چیز دیگری است.
ایران بازی ای را از دست داد که بسیاری آن را آسان ترین مسابقه مرحله گروهی میدانستند، حالا تیم ملی باید مقابل دو رقیب قدرتمندتر به میدان برود و امتیازات از دست رفته را جبران کند؛ این شرایط باعث شده حتی صعود به عنوان یکی از تیمهای سوم برتر نیز دیگر تضمین شده نباشد.
دیدار ایران و نیوزیلند یک مسابقه دو وجهی بود؛ از یک سو تیم ملی توانست دو بار به بازی برگردد، شخصیت جنگندگی خود را نشان دهد و با درخشش رامین رضاییان از شکست فرار کند. از سوی دیگر اما ضعف های دفاعی، مشکلات جسمانی بازیکنان و حواشی مدیریتی، نگرانیهای جدی برای ادامه مسیر ایجاد کردهاند.
ایران جام جهانی ۲۰۲۶ را با نتیجه ای آغاز کرد که نه شکست بود و نه موفقیت؛ تساوی برابر نیوزیلند شاید هنوز امید صعود را زنده نگه داشته باشد، اما یک پیام روشن برای کادر فنی داشت؛ در جام جهانی فرصت اشتباه کردن محدود است و اگر نواقص بازی نخست برطرف نشود، مسیر صعود از همین حالا میتواند به مأموریتی بسیار دشوار تبدیل شود.
نظر شما