سال ۱۳۷۴ نخستین روزهای ورود او به اداره موزه آستان قدس بود؛ زمانی که تنها یک بخش مرمت در کتابخانه برای ترمیم کتابها و نسخ خطی وجود داشت. بهروز، فارغالتحصیل رشته مرمت آثار موزهای از دانشگاه هنر اصفهان، این فرصت را مغتنم شمرد تا بخشی تخصصی برای مرمت اشیای تاریخی موزه آستان قدس راهاندازی کند.
او میگوید: برای نخستینبار مرمت اشیا را بهصورت تخصصی و علمی در موزه آغاز کردم و بهتدریج کارگاههایی در زمینه مرمت اشیای چوبی، منسوجات، فلزات و سفالینهها ایجاد شد. همزمان نیروهای متخصص نیز برای این حوزه آموزش دیدند؛ مجموعهای که امروز با نام اداره حفاظت و مرمت شناخته میشود.
کارشناس و مرمت کار اداره ذخایر و نفایسِ اداره کل نذورات آستان قدس رضوی، چند سالی است که بازنشسته شده، اما به دلیل تخصص و ضرورت حضور چنین دانشی، دوباره به کار دعوت شده است.
او اشاره میکند که در این سالها هر کاری که انجام داده، برایش خاطرهانگیز بوده و مرمت هر شیء را مانند یک پروژه دانشگاهی میدانسته است.
بااینحال، او با اشاره به اینکه، در میان همه آثار، یک شیء جایگاه ویژهای برای او دارد، ادامه میدهد: در سالهای نخست فعالیتمان، برای اولینبار مرمت سه بخش از کتیبههای پرده خانه خدا را آغاز کردیم؛ در واقع مرمت منسوجات در آستان قدس نیز با ترمیم همین کتیبهها شروع شد. من این پروژه را دقیقاً پس از سفر حج آغاز کردم و برایم حسبحال متفاوتی داشت.
بهروز معتقد است موزه آستان قدس رضوی تفاوتی اساسی با دیگر موزههای جهان دارد. او در توضیح این تفاوت میگوید: در موزههای مختلف دنیا آثاری وجود دارد که از نظر مادی بسیار گرانسنگ و ارزشمند هستند، اما آثار موزه حرم مطهر رضوی از سبقهای معنوی و عظیم برخوردارند؛ ارزشی که از ارادت اهداکنندگان به صاحب این آستان سرچشمه میگیرد.
او در ادامه به نمونهای اشاره میکند: برای مثال، یک مجموعه سکه توسط یک بانو اهدا شد؛ سکههای ایرانی متعلق به دوره مغول تا عصر شکوهمند جمهوری اسلامی و نیز سکههایی از کشورهایی مانند انگلیس، اتریش، یونان، هلند، فرانسه، ترکیه، مکزیک و آمریکا. به نظر من، اهدای چنین آثاری جز از سر خودگذشتگی و ارادت نمیتواند باشد.
نظر شما