‏همزمان با فرارسیدن تاسوعای حسینی و اوج‌گیری شور ماتم در قلوب مؤمنین، بازخوانی دعای جانسوز امام صادق(ع) در حق عزاداران، شکوه این سوگواری را دوچندان می‌کند. پیشوای ششم شیعیان در نیایشی عمیق، از خداوند متعال می‌خواهند تا رحمت بی‌کرانش را شامل حال چهره‌های آفتاب‌سوخته زائران، گونه‌های بر خاک ساییده و چشم‌هایی نماید که از سر دلسوزی برای مظلومیت اهل‌بیت(ع) اشک می‌ریزند. این کلام نورانی نشان‌دهنده ارزش والای بی‌تابی و ناله‌هایی است که در مسیر احیای نهضت حسینی و ابراز ارادت به ساحت قدسی شهدای کربلا از جانِ سوخته سوگواران برمی‌آید.

امام صادق علیه السلام می‌فرماید:

اَللّهُمَّ ،.. فَارحَمْ تِلکَ الوُجوهَ الّتی غَیَّرَتها الشَّمسُ وَ ارحَمْ تِلکَ الخُدودَ الّتی تَقَلَّبُ عَلی قَبرِ أبی عَبدِ اللّهِ علیه السلام وَ ارحَمْ تِلکَ الأعیُنَ الّتی جَرَت دُموعُها رَحمَةً لَنا وَ ارحَمْ تِلکَ القُلوبَ الّتی جَزِعَت وَ احتَرَقَت لَنا وَ ارحَمْ تِلکَ الصَّرخَةَ الّتی کانَت لَنا .

بار خدایا! ... این چهره‌های آفتاب سوخته را و این گونه‌هایی را که بر قبر پدرم ابی عبد اللّه [حسین] به خاک مالیده می‌شود و این چشم‌هایی را که از سر دل‌سوزی برای ما اشک‌هایشان سرازیر می‌گردد و این دل‌هایی را که در غم مصیبت ما بی‌تاب و سوزان است و این ناله و شیون‌هایی را که برای ما می‌شود، مشمول رحمت خویش بفرما.

(بحار الأنوار : ج ١٠١ ص ٨ ح ٣٠)