وقتی قرعهکشی جام جهانی ۲۰۲۶ انجام شد، انگار ختم شدن یک طرف جدول به همین نقطه، در سرنوشت نوشته شده بود. مرحله نیمهنهایی نبردی عظیم را پیش روی ما گذاشته که موجب شده همگان به یک جمله مشترک برسند و آن هم این است فینال جام جهانی زودتر از موعد فرا رسیده است.
تقابل فرانسه و اسپانیا فقط یک مسابقه فوتبال نیست، برخورد غولهای همسایه و نبرد فلسفههای متضاد فوتبالی است. اما اگر اصطلاحات تاکتیکی و تحلیلهای دفاعی که در حال حاضر همه کارشناسان را برای پیشبینی این مسابقه به بنبست کشانده کنار بگذاریم، این مسابقه به یک روایت واحد و جذاب دیگر هم خلاصه میشود و آن تقابل کیلیان امباپه در برابر لامین یامال است؛ پادشاهی تثبیتشده در برابر شاهزادهای که خیلی زودتر از موعد مقرر به دنبال رسیدن به تخت پادشاهی است.
در یک سو، کیلیان امباپه کاپیتان بیستوهفت ساله فرانسویها در اوج مطلق تواناییهای فیزیکی و ذهنی خود قرار دارد. او از قبل میداند که بالا بردن جام طلایی چه حس فوقالعادهای دارد، چراکه در سال ۲۰۱۸ به عنوان یک نوجوان این کار را انجام داده است، و البته خاطره تلخ از دست دادن این جام در لحظات پایانی فینال ۲۰۲۲ قطر را نیز با خود به همراه دارد. امباپه شکارچی بیبدیل بازیهای بزرگ است. او وارث بر حق سلطه دوگانه مسی و رونالدو است که در دو دهه گذشته بر فوتبال حکمرانی میکردند؛ بازیکنی بیرحم که فرانسه را به خطرناکترین تیم مراحل حذفی در جهان تبدیل کرده است.
نشستن پشت فرمان در نوجوانی
در نقطه مقابل لامین یامال ایستاده است. پدیده اسپانیایی تنها چند روز مانده به تولد ۱۹ سالگیاش، از یک استعداد شگفتانگیز به مهره کلیدی و غیرقابل انکار لاروخا تبدیل شده است. جنگ روانی میان دو اردوگاه فرانسه و اسپانیا از همین حالا آغاز شده و این نوجوان اولین تیر را شلیک کرده است. وقتی از یامال درباره چشمانداز دلهرهآور رویارویی با خروسها پرسیده شد، او خم به ابرو نیاورد و با خونسردی به مطبوعات یادآوری کرد: «ما قبلاً هم آنها را حذف کردهایم».
این اشارهای مستقیم به پیروزی ۲ بر یک اسپانیا مقابل فرانسه در نیمهنهایی یورو ۲۰۲۴ بود. آن شب در مونیخ، یامال شانزده ساله توپ را روی پای چپش آورد و با یک ضربه کاتدار نفسگیر از فاصله ۲۵ متری، دروازه مایک مانیان را باز کرد، گلی که قوانین فیزیک را به چالش کشید و رسماً ورود او را به عنوان یک فوقستاره در کلاس جهانی اعلام کرد. در بازیهای تکحذفی، رکورد تقابلهای رو در روی این دو، داستان جذابی دارد.
یامال به واسطه آن تورنمنت قهرمانی اروپا، حق فخرفروشی در عرصه ملی را دارد، اما امباپه ضربات مهلکی در سطح باشگاهی وارد کرده، به ویژه زمانی که پاریسنژرمن به همراه او با بیرحمی بارسلونا را در لیگ قهرمانان اروپا در هم کوبید.
آنچه حضور یامال در جام جهانی ۲۰۲۶ را تا این حد جذاب میکند این است که کمتر کسی در تاریخ مانند او بوده است.
مثلاً اگر این سؤال را بپرسیم که مسی و کریستیانو رونالدو در نخستین جام جهانی خود تا کجا پیش رفتند پاسخ این پرسش، مسیر شگفتانگیز یامال را برجسته میکند. در سال ۲۰۰۶، مسی هجده ساله در حالی که آرژانتین در مرحله یکچهارم نهایی مقابل آلمان حذف شد با کلافگی روی نیمکت نشسته بود. در همان سال، کریستیانو رونالدو جوان به نیمهنهایی رسید، اما او تنها یک مهره مکمل در تیم باتجربه پرتغال با محوریت لوئیس فیگو بود. یامال در آمریکای شمالی فقط یک مسافر نیست، بلکه روی صندلی راننده نشسته است. او در سنی برای کشورش در بزرگترین تورنمنت جهان مهرهای محوری شده که بیشتر بازیکنان همسن او تنها امیدوارند به ترکیب اصلی ۱۱ نفره باشگاه خود راه پیدا کنند.
به من نگویید آیندهدار
شاید چشمگیرترین عنصر ظهور یامال، جسارت محض او در خارج از زمین بازی باشد. او زیر نور خیرهکننده توجهات عقبنشینی نمیکند، در میان فشار خردکننده مراحل حذفی جام جهانی، او حتی زمان پیدا کرده تا علناً نقش مدیر ورزشی باشگاهش را هم بازی کند و با صحبت درباره بازار نقل و انتقالات، ابراز تمایل کرد که خولین آلوارز ستاره آرژانتین پس از پایان مسابقات به او در بارسلونا بپیوندد. این از آن دست اعتماد به نفسهای خللناپذیر و ذهنیتهای قدرتمندی است که معمولاً از یک بازیکن با ۱۰ سال سابقه در سطح اول فوتبال جهان میبینید، نه نوجوانی که امید یک ملت را به دوش میکشد.
ما در دیدار فرانسه مقابل اسپانیا شاهد تقابلی نادر میان دو ستاره در دنیای فوتبال هستیم؛ یکی از تسلیم شدن برای عنوان بهترین بودن خود سر باز میزند، در حالی که یامال گویی دیگر حوصله شنیدن این جمله که «آیندهدار است» را ندارد و میخواهد ثابت کند عصر بهترین بودن او از همین حالا فرا رسیده است.
وقتی سوت بازی نیمهنهایی سهشنبه شب ساعت ۲۲:۳۰ در دالاس به صدا درآید، نفسها در حد فینال جام جهانی در سینه حبس خواهد شد.
نظر شما