فرانسه؛ تیمی که بسیاری آن را اصلی‌ترین مدعی قهرمانی جام جهانی ۲۰۲۶ می‌دانستند، در نیمه‌نهایی مقابل اسپانیا نه تنها شکست خورد؛ بلکه کاملاً از صحنه محو شد. باخت ۲ بر صفر شاید روی کاغذ نتیجه‌ای قابل جبران به نظر برسد؛ اما آنچه در زمین رخ داد، فاصله‌ای بسیار بیشتر از دو گل را نشان می‌داد.
رایان شرکی، یکی از چندین ستاره این تیم پس از مسابقه در حالی که هنوز شوک حذف در چهره‌اش پیدا بود، جمله‌ای گفت که احتمالاً بهترین توصیف برای این شکست بود: «ما مقابل خودمان شکست خوردیم. نه داور ما را حذف کرد و نه اسپانیا. تنها تیمی که می‌توانست فرانسه را از جام جهانی کنار بزند، خود فرانسه بود».
وقتی از ستاره جوان فرانسه پرسیدند تیمش چه چیزی کم داشت، پاسخش کوتاه و بی‌رحمانه بود: «همه‌چیز. از نظر فنی شکست خوردیم، از نظر تاکتیکی شکست خوردیم و در نبردهای فردی هم مغلوب شدیم».
این اعترافی بود به برتری مطلق اسپانیا. برای سومین بار متوالی در یک مرحله نیمه‌نهایی، اسپانیا موفق شد فرانسه را شکست دهد. ابتدا در یورو، سپس در لیگ ملت‌های اروپا و حالا در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان. اگر شکست‌های قبلی دردناک بودند، این یکی زخم عمیق‌تری بر جای خواهد گذاشت؛ زیرا فرانسه تصور می‌کرد زمان فتح جهان فرا رسیده است.

مشکل فقط تاکتیک نبود

همه نشانه‌ها به سود خروس‌ها بود. آن‌ها با خطرناک‌ترین خط حمله مسابقات وارد مرحله نیمه‌نهایی شده بودند، در رده نخست رنکینگ تورنمنت قرار داشتند و دیدیه دشان نیز امیدوار بود پس از ۱۴ سال حضور روی نیمکت تیم ملی، با جام قهرمانی از سمت خود خداحافظی کند؛ اما به جای سفر به نیویورک برای فینال، حالا مقصد فرانسه، میامی و دیدار رده‌بندی است.
شاید مهم‌ترین پرسش این باشد که چه اتفاقی افتاد؟ دشان تا اینجای مسابقات با استفاده از چهار مهاجم تهاجمی، نتایج درخشانی گرفته بود؛ اما مقابل تیمی مانند اسپانیا که مالکیت توپ را به هنر تبدیل کرده، این رویکرد نتیجه معکوس داد. اسپانیا نه‌تنها توپ را در اختیار داشت؛ بلکه اجازه نفس کشیدن به فرانسه را هم نمی‌داد.
کیلیان امباپه نیز پس از مسابقه به ضعف‌های تاکتیکی تیمش اشاره کرد: «از همان ابتدای بازی در پرس کردن اشتباه کردیم. مقابل اسپانیا باید نفر به نفر فشار بیاورید».
اما مشکل فقط تاکتیک نبود. فرانسه در خط حمله تقریباً وجود خارجی نداشت. آمارها به ‌خوبی عمق فاجعه را نشان می‌دهند. فرانسه تنها ۳/۰ گل مورد انتظار (xG) ثبت کرد که ضعیف‌ترین عملکرد تهاجمی این تیم در تاریخ جام جهانی از زمان ثبت داده‌های آماری مدرن را نشان می‌دهد. عجیب‌تر اینکه تا دقیقه ۸۲ آن‌ها حتی یک شوت در چارچوب به دروازه اسپانیا نداشتند.
امباپه، ستاره اول تیم هرگز نتوانست تأثیر همیشگی خود را بگذارد. عثمان دمبله، برنده توپ طلای ۲۰۲۵ تنها در دقایق ابتدایی یک پاس چشم‌نواز ارسال کرد و سپس از جریان مسابقه خارج شد. برادلی بارکولا و مایکل اولیسه نیز کاملاً توسط ساختار دفاعی اسپانیا مهار شدند. اولیسه که یکی از جذاب‌ترین بازیکنان جام جهانی بود، آن‌قدر تحت فشار قرار گرفت که ۱۸ دقیقه مانده به پایان، از زمین بیرون رفت.
اگر فرانسه در فینال جام جهانی قطر مقابل آرژانتین توانسته بود از شکست ۲ بر صفر بازگردد، این بار هیچ نشانی از آن روحیه جنگندگی دیده نمی‌شد. برعکس، هرچه بازی جلوتر رفت، وضعیت بدتر شد. در دقایق پایانی، اسپانیایی‌ها با آرامش توپ را میان خود رد و بدل می‌کردند و با هر پاس صدای «اوله اوله» طرفدارانشان از سکوها به گوش می‌رسید؛ صحنه‌ای که بیشتر از نتیجه، سنگینی شکست فرانسه را به نمایش می‌گذاشت.

۴ سالی که به سختی سپری خواهد شد

پاتریک ویرا، اسطوره فوتبال فرانسه و قهرمان جام جهانی ۱۹۹۸ پس از بازی با صراحت گفت: «ما فقط از نتیجه ناراحت نیستیم؛ از عملکرد تیم ناامید شده‌ایم. بازیکنان بزرگ فرانسه اصلاً در سطح انتظار ظاهر نشدند. مسئله یک یا دو نفر نبود، همه با هم ناکام بودند».
البته مشکلات فرانسه تنها به مسائل فنی محدود نمی‌شد. آدرین رابیو روز کابوس‌واری را پشت سر گذاشت؛ اشتباهات فراوان، کارت زرد زودهنگام و خطایی که می‌توانست به اخراج او منجر شود. ویلیام سالیبا نیز که از مدت‌ها پیش با مصدومیت دست‌وپنجه نرم می‌کرد، تنها نیم ساعت دوام آورد و مجبور به ترک زمین شد.
گل زودهنگام اسپانیا از روی نقطه پنالتی نیز برنامه‌های فرانسه را به‌هم ریخت. شاید برای نخستین بار در این جام جهانی، خروس‌ها مجبور شدند از موضع ضعف بازی کنند؛ شرایطی که ظاهراً آمادگی مواجهه با آن را نداشتند.
حالا دوران دیدیه دشان در تیم ملی فرانسه رو به پایان است. او پس از دیدار رده‌بندی از سِمت خود کنار خواهد رفت و زین‌الدین زیدان هدایت تیم را برعهده خواهد گرفت. برای فرانسه، امید همچنان زنده است. بخش بزرگی از این نسل بااستعداد، چهار سال دیگر نیز در جام جهانی حضور خواهند داشت؛ اما مشکل اینجاست که چهار سال، زمان بسیار طولانی‌ای است؛ به‌ویژه وقتی رؤیای قهرمانی، درست مقابل چشمانت فرو بریزد.