در میان این جمع، مردی از دیار سبلان با لهجه‌ای شیرین و نگاهی نافذ جلب توجه می‌کند؛ مقصود حیدری، خادمی که ۶۴ سال از بهار عمرش می‌گذرد و سال‌هاست میان اردبیل و مشهد در رفت‌وآمد است تا سهمی از سفره کرامت رضوی داشته باشد.

از سنگر جبهه تا سنگر خدمت

حیدری خدمت در حرم را تداوم همان مسیری می‌داند که سال‌ها پیش در خاکریزهای جبهه آغاز کرده بود. او که با یاد شهدا بغض می‌کند، معتقد است بندگی خدا زمان و مکان نمی‌شناسد؛ روزی در لباس رزم و امروز در لباس خدمت. او می‌گوید: «ما هرچه داریم از این خاندان است. از امیرالمؤمنین (ع) و امام حسین (ع) گرفته تا امام رضا (ع) و موسی‌بن‌جعفر (ع)؛ ما از خودمان هیچ نداریم و هر چه هست، عنایت آنهاست.»

در کارنامه خدمتی او، از کفشداری و انبارداری گرفته تا بخش فتوح و اموال دیده می‌شود. برای او فرقی نمی‌کند کجا باشد؛ هر جا که نام زائر و نشانِ آقا باشد، او نفر اول صف است. شیفت‌های او معمولاً از سپیده صبح، آغاز می‌شود، اما پایان شیفت برای او به معنای خروج از حرم نیست. او می‌گوید: «ساعت‌ها بعد از کار می‌مانمو با تبرک‌جویی، دلم را برای بازگشت به زندگی روزمره آرام می‌کنم.»

این خادم پیشکسوت که حالا همراه با کاروان خادمان راهی کاظمین است، دل‌نگرانی‌هایش را هم با خود به سفر می‌برد. او در حالی که کوله‌بار سفر به تن دارد، هر بار اعزام برای خدمت به زائران در عتبات را حکم یک تولد دوباره برای خود می‌داند و با اطمینانی قلبی می‌گوید: «دلِ شکسته اگر به صحن امام رضا (ع) برسد، دست خالی برنمی‌گردد.»

حالا قطار مشهد-کرمانشاه در حال حرکت است تا این سفیران خدمت را به مرز برسانند؛ مردانی که در روزگار سختی و فشار معیشت، هنوز هم معتقدند بزرگترین سرمایه زندگی‌شان، مدال افتخار «خادمی» است که بر سینه دارند. حیدری و همرزمانش می‌روند تا ثابت کنند مسیر عشق، از مشهد تا کاظمین، به اندازه یک سلام ارادت، کوتاه است.