پرتغالی‌ها ضرب‌المثلی دارند که می‌گوید: «اول عجیب به نظر می‌رسد، بعد کم کم جا می‌افتد» حالا هم یک خبر نه چندان تازه که دوباره در رسانه‌ها داغ شده مصداق همین ضرب‌المثل است. تجربه استفاده از موهای انسان به عنوان فیلتر به اواخر دهه۷۰ میلادی برمی‌گردد. اما در مواجهه با این تجربه‌ها و یا ایده‌های جدیدتر استفاده از مو به عنوان فیلتر، اولین پرسشی که به ذهنمان می‌رسد این است: «حالا از کجا این همه مو پیدا کنیم؟»

دردسر نشت مواد نفتی

فرانسوی‌ها مدعی‌اند سال ۱۹۷۸ در کنار مواد دیگر از فیلترهای مویی برای پاک‌سازی نفت‌های نشت کرده به دریا کمک گرفته‌اند. آمریکایی‌ها هم گویا چنین تجربه‌ای دارند. تجربه‌های قدیمی و همچنین ایده جدید برزیلی‌ها برای پیشگیری از آلودگی اقیانوس، به راه‌اندازی کمپین «اهدای مو» یا «جمع‌آوری مو» از آرایشگاه‌ها وابسته است. اگر زمانی در فرانسه یا کشورهای دیگر گروه‌هایی اقدام به خریداری یا جمع‌آوری مو از آرایشگاه‌ها برای فیلترسازی کردند حالا برزیلی‌ها تلاش می‌کنند برای نجات اقیانوس‌ها، با موی اهدایی مردم، سدهایی بسازند تا برخی سواحل برزیل را از آلودگی نشت نفت و همچنین ریزپلاستیک‌ها محافظت کنند.
«ماریانا روبراهن» بنیان‌گذار یک سازمان غیردولتی در برزیل با الهام از طرح‌های فیلتر مویی قدیمی می‌خواهد در حاشیه خلیج «گوانابارا» در ایالت «ریو دوژانیرو» سد و فیلتر مویی بسازد.
متخصصان محیط زیست می‌گویند این فیلترها به سد شناوری که قبلاً برای جمع‌آوری زباله ساخته شده وصل می‌شوند تا آلودگی نفتی و پلاستیکی را فیلتر کنند. خوبی فیلترهایی مویی این است که اولاً خودشان اثر منفی بر محیط زیست نمی‌گذارند، قابل شست‌وشو و استفاده دوباره هستند و با توجه به اینکه بدن انسان‌ها دائم در حال تولید مو است، یک منبع و ماده تجدیدپذیر به حساب می‌آید.

چربی‌دوست

برای اینکه باور کنید موهای ما واقعاً چنین قدرتی دارند باید یادآوری کنیم که اصولاً موهای ما چربی‌دوست و جذب‌کننده هر نوع چربی هستند. برای همین هم موهای شما به‌سرعت چرب یا کثیف می‌شوند و مجبور می‌شوید آن را با شامپو و صابون بشویید. این خاصیت مو فقط مربوط به وقتی که روی سر شما هستند، نیست و حتی داخل فیلترها و توی آب دریاها هم می‌تواند چربی‌ها را جذب خودش کند.
مجری این طرح در برزیل می‌گوید این روزها در خلیج گوانابارا به جای قایق‌های کوچک با خدمه‌ای که تور به آب می‌اندازند تا ماهی بگیرند، اغلب دیده می‌شود نوعی استوانه پر از مو که به آن «پتو» یا «مانتا» هم می‌گویند، به آب انداخته می‌شود تا سدی تشکیل دهد که نفت، بیودیزل و دیگر مواد آلاینده را به خودش جذب کند. پتوهای مویی می‌توانند تا چهار ماه در دریا بمانند و آلودگی ناشی از کشتی‌ها، تخلیه‌های غیرقانونی و دیگر منابع آلودگی را جذب کنند.
خوبی این طرح برای برزیلی‌ها این است که تعداد آرایشگاه هایشان بسیار زیاد و ماده اولیه ساخت فیلتر همیشه در دسترس و پایان‌ناپذیر است.
در حال حاضر حدود ۱۰ سالن آرایش مو، موهای کوتاه شده‌ای را که برای ساخت کلاه‌گیس قابل استفاده نیستند برای تولید این «پدهای اکولوژیک» اهدا می‌کنند. این در حالی است که حتی پشم و موی حیوانات هم می‌تواند برای فیلتر کردن و جذب نفت به کار بروند. «ماریانا روبراهن» بنیان‌گذار طرح فیلترهای مویی در برزیل با مو و خواص آن چندان بیگانه نیست. او پیش‌تر و در سال ۲۰۱۳ پروژه خیریه «کابله‌گریا» را راه انداخته بود که با موهای اهدایی مردم، کلاه‌گیس می‌ساخت و آن‌ها را به نفع بیماران سرطانی می‌فروخت.
خلاصه اینکه پابه‌پای تلاش‌های تجاری و صنعتی انسان‌ها که ضمن کسب درآمد، محیط زیست را هم تخریب می‌کنند، هستند انسان‌ها و مبتکرانی که دائم در تلاش‌اند تا با ایده‌های جدید از کمترین امکانات طبیعی برای نجات زمین استفاده کنند.