محسن شریفیان، نوازنده و پژوهشگر موسیقی نواحی ایران، همزمان با سالروز بمباران اتمی هیروشیما برای سومین سال متوالی راهی ژاپن شد و در پارک صلح این شهر به اجرای موسیقی پرداخت. این برنامه با هدف ادای احترام به قربانیان بمباران اتمی و انتقال پیام صلح و دوستی مردم ایران برگزار شد.

شریفیان که طی سال‌های گذشته فعالیت‌های متعددی برای معرفی موسیقی جنوب ایران در عرصه بین‌المللی داشته است، در این برنامه در محل تنها ساختمان باقی‌مانده از بمباران اتمی هیروشیما نیز به اجرای موسیقی پرداخت.

این حضور با همراهی و حمایت موزه صلح ایران انجام شد و شریفیان پیش از این نیز در سالروز بمباران هیروشیما در این شهر حضور پیدا کرده بود. او در اجراهای پیشین و امسال تلاش کرده است از موسیقی به عنوان ابزاری برای تقویت گفت‌وگوی فرهنگی و تأکید بر اهمیت صلح میان ملت‌ها استفاده کند.

در ادامه این برنامه‌ها، شریفیان به همراه صادق حسین‌پور، نوازنده سازهای کوبه‌ای، در توکیو نیز با گروهی از هنرمندان ژاپنی هم‌نوازی کرد. در این اجراها سازهای ایرانی و ژاپنی در کنار یکدیگر قرار گرفتند و نی‌انبان جنوبی در کنار سازهایی مانند کوتو و شامیسن نواخته شد.

یکی از قطعات اجراشده در این برنامه، «Story of a Shepherd» یا «آنچه یک چوپان دیده است» بود که توسط TSUMUZI، آهنگساز و موسیقیدان ژاپنی، ساخته شده است. این قطعه با ترکیب نی‌انبان و ویولن اجرا شد و تلفیقی از دو سنت موسیقایی متفاوت را به نمایش گذاشت.

شریفیان همچنین یکی از ملودی‌های شناخته‌شده موسیقی ژاپن را با ساز ایرانی اجرا کرد. «بهار بیا» (Haru yo, Koi) از آثار یومی ماتسوتویا، خواننده و آهنگساز مشهور ژاپنی، یکی دیگر از قطعات این برنامه بود که این بار با صدای نی‌انبان جنوبی روایت شد.

این نوازنده موسیقی نواحی ایران، اجرای این قطعه ژاپنی با نی‌انبان را تجربه‌ای فراتر از یک اجرای موسیقایی دانست و گفت حضور در ژاپن و آشنایی با فضای این کشور، آرامش، نظم و زیبایی آن را برای او پررنگ کرده است.

شریفیان درباره اجرای خود در هیروشیما اظهار کرد: همزمانی این برنامه با سالروز یکی از تلخ‌ترین رویدادهای تاریخ معاصر، معنای ویژه‌ای به اجرای موسیقی بخشیده است. موسیقی در این برنامه قرار نیست صرفاً یادآور جنگ باشد، بلکه می‌تواند زبانی برای بیان صلح، دوستی و همزیستی ملت‌ها باشد.

او همچنین این هم‌نوازی‌ها را نمونه‌ای از گفت‌وگوی فرهنگی ایران و ژاپن از مسیر موسیقی دانست و گفت تفاوت میان زبان، سازها و سنت‌های موسیقایی دو کشور نه‌تنها مانعی برای ارتباط نیست، بلکه می‌تواند زمینه‌ای برای شناخت بیشتر فرهنگ‌ها و نزدیک شدن ملت‌ها به یکدیگر فراهم کند.

نی‌انبان که از سازهای ریشه‌دار موسیقی جنوب ایران و از نمادهای موسیقی بوشهر و سواحل خلیج فارس به شمار می‌رود، در این اجراها از محدوده جغرافیایی خود فراتر رفت و در کنار سازهای ژاپنی و ویولن قرار گرفت؛ رویدادی که در آن موسیقی دو فرهنگ، بدون نیاز به زبان مشترک، در یک صحنه به گفت‌وگو پرداختند.