صحن قدس در حرم سلطان توس این شب‌ها به حسینیه‌ای کشوری تبدیل شده است و هر ساعت یکی از استان‌ها مراسم آیینی خود را برگزار می‌کند.

هیئت متحده ابوالفضلی آسیابان قهستان یکی از آنهاست که با حضور مردم دیار خود، حال و هوای دیگری به این حسینیه بخشید.

در بزرگداشت این هیئت گفته شده تاریخ تأسیس آن به سال ۱۳۲۳ برمی‌گردد که از همان ابتدا با برگزاری آیین‌های باشکوهی مانند علم‌بندان و نخل‌گردانی در ماه محرم آغاز شده است؛ آیینی که هر سال با حضور پیرغلامان و بازگشت عزاداران آسیابانی از سراسر کشور در این شهر، جلوه‌ای ویژه و معنوی به خود می‌گیرد و میراثی گران‌سنگ برای نسل‌های آینده، محسوب می‌شود.

حال که صحن قدس در دهه پایانی ماه صفر، بار دیگر آغوش خود را به روی هیئات مختلف کشور گشوده، هیئت متحده ابوالفضلی آسیابان نیز این آیین عزاداری را در رثای سالار شهیدان و شهادت صاحب این حریم بهشتی برپا کرد و با آیین نخل گردانی که بیش از ۸۰سال قدمت دارد شکوه خاصی به این صحن و سرا و دل‌های زائرانی که به تماشا ایستاده بودند، بخشید.

این آیین ابتدا با بیان پیشینه‌ای از هیئت برای زائرانی که از شهر و دیار دیگری آمده بودند آغاز شد و با سخنرانی یکی از خطیبان حرم مطهر رضوی ادامه یافت و در انتها، مداح با اشعاری که خبر از داغی بزرگ می‌دادند به سراغ دل‌های محزون و امیدوار نشسته در صحن رفت و پایان بندی آن با آیین پرشکوه و معنوی «نخل‌گردانی» صورت گرفت.

مردان هیئت، حلقه‌وار به دور نخل سرگردان می‌چرخیدند و جمعیت مانند موجی خروشان به حرکت درآمده بود. بر ستون‌های نخل که گویی هر کدام شاخه‌ای تنومند است پارچه‌های رنگی و یک اندازه آویزان بود و در هر بار چرخش نخل، این پارچه‌های رنگی به همراه زنجیرهایی که بر روی نخل وصل شده بودند، موجی از اندوه را در آسمان غریب ماه صفر ایجاد می‌کردند.

مردان با نوای حسین حسین گویان، دست بر سر و سینه می‌کوبیدند و زنانی نیز در میانه جمعیت دیده می‌شدند که دل‌هایشان را به شکوه این مراسم گره زده و با چشم‌های بارانی، حرکت نخل را دنبال می‌کردند.

نمی‌شود مراسمی برای بزرگداشت اهل بیت (ع) برگزار شود و پایان بخش آن سلام به امام زمان (عج) در محضر امام رئوف (ع) نباشد. سلام آخر که به محضر ایشان داده شد دست‌ها ناخودآگاه، سر را نشانه گرفت به این امید که منجی عالم بشریت، زودتر از آنچه انتظارش را دارند منجی دل‌های خسته زائران و مجاوران شود تا پناهی امن برای جان‌های بی رمق و خسته‌اشان بیابند و به او، سلام بدهند.