سالهاست دغدغهها، مشکلات و مطالبات معلمان حقالتدریس تیتر رسانهها میشود به امید آنکه مسئولان، تدبیری برای رفع بهانه نبود بودجه بیندیشند.
اما متأسفانه گویا در همچنان روی همان پاشنه سابق میچرخد و با وجود وعدههای تکراری، این گروه از معلمان هنوز از بلاتکلیفی وضعیت استخدامی و تعیین وضعیت خود گلهمندند.
نامهای که ابتدا پر از امید بود!
دوم اردیبهشت سال گذشته بود که نامهرسان، پاسخ نامه ۱۹ فروردین وزارت آموزش و پرورش را از سازمان اداری و استخدامی به ساختمان شهید رجایی رساند.
پاکتی که برخی پس از اطلاع از محتوایش، آن را مهم و امیدوارکننده در مسیر تعیین تکلیف معلمان حقالتدریس خواندند.
اما سه ماه بعد، با وجود تأمین اعتبار لازم از منابع وزارت آموزش و پرورش و در حالی که قرار بود ۲۳هزار نیروی حقالتدریس -پس از کسر تعدادی از آنها که در آزمون قبول شدهاند- از مهر ۱۴۰۴ به قرارداد کارمعین تغییر وضعیت پیدا کنند، باز هم سخنگوی کمیسیون آموزش مجلس با اشاره به نشست این کمیسیون در یکی از روزهای مرداد، از سایه سنگین مخالفت سازمان برنامه بر قرارداد کار معین معلمان خبر داد.
احسان عظیمیراد میگفت: با وجود وعدههای اولیه وزیر آموزش و پرورش، هنوز سازمان برنامه و بودجه به بهانه بار مالی، با انعقاد قرارداد کار معین برای نیروهای آزاد مخالفت میکند.
به گفته نماینده مردم مشهد، یکی از چالشهای این موضوع، ناهماهنگی با قانون رتبهبندی معلمان است که سازمان برنامه و بودجه در آن نقش تعیینکننده دارد، اما با تمام این تفاسیر، اعضای کمیسیون آموزش تأکید دارند از پیگیری برای تعیین قرارداد کار معین برای این نیروها کوتاه نخواهند آمد.
آبروی مجلس و مردم را بردید!
سه ماه بعد، انتشار نامه حمید پورمحمدی، رئیس سازمان برنامه و بودجه به علیرضا منادی، رئیس کمیسیون آموزش مجلس، کاسه صبر برخی از نمایندگان را لبریز کرد، بهطوری که عظیمیراد در نشست علنی هفتم آبان مجلس در تذکری تند به پورمحمدی، او را تهدید کرد اگر رویهای را که در پیش گرفته اصلاح نکند، مجلس مسیر انحلال سازمان برنامه و برکناریاش را در دستور کار قرار خواهد داد: «آقای پورمحمدی! شما اخیراً نامهای خطاب به رئیس کمیسیون آموزش منتشر کردید و در آن، قرارداد کار معین نیروهای خرید خدمات آموزشی و نیروهای حقالتدریس آزاد را منکر شدید و به بهانه نبود اعتبار از اجرای مصوبه مجلس خودداری کردید. شما درواقع در برابر اراده نمایندگان ملت برای اجرای این قراردادها ایستادهاید و با این اقدام، آبروی مجلس و مردم را بردید.
برنامهای که ارائه کردهاید مملو از اشتباه است. شما حتی مفاد بندهای (الف)، (ب) و (ت) ماده ۸۸ را بهدرستی درک نکردهاید. اعلام کردید اعتبار قرارداد کار معین این عزیزان ۵ همت است، در حالی که نیاز واقعی برای امسال تنها ۱.۱همت و برای سال آینده حدود ۲.۸همت است که بهراحتی قابل تأمین است؛ موضوعی که خود وزارت آموزش و پرورش نیز به شما اعلام کرده است.
...شما به اشتباه، تعیین تکلیف این نیروها را منوط به تصویب سند جامع نیروی انسانی و تعیین تکلیف نیروهای نهضت، پیشدبستانی و طرح امین کردهاید؛ در حالی که در جلسات تخصصی با شما قرار بر اجرای این موضوع در دو مرحله جداگانه بود.
آقای پورمحمدی! با انتشار آن نامه غلط، آموزش و پرورش را له و عزت معلمان این کشور را خرد کردید. شما که از مرفهین بیدرد این مملکت هستید، چه میدانید از وضعیت معیشت افتضاح معلمان؟ من به شما تذکر میدهم: یا به زبان خوش قرارداد کار معین نیروهای آزاد را امضا کنید، یا مسیر انحلال سازمان برنامه و برکناری شما را کلید خواهم زد».از تهدیدهای آن روز عظیمیراد بیش از ۹ ماه میگذرد. جنگ و پیامدهای اجتنابناپذیر آن، تغییر در شیوه برگزاری جلسات علنی مجلس و یا هر دلیل دیگر، باز هم روند پیگیری مشکلات معلمان حقالتدریسی را کندتر کرده است.
خسته شدهایم از این همه ناامنی
«معلمان حقالتدریس کشور، با وجود تخصص و توانمندی که در طول سالیان متمادی در عرصه خدمت ثابت کردهاند، همچنان در بلاتکلیفی مطلق به سر میبرند».
یکی از معلمان حقالتدریس با بیان این مطلب به قدس میگوید: با وجود وعدههای متعدد مسئولان ارشد وزارت آموزش و پرورش، ازجمله جناب آقای کاظمی و دیگر مسئولان، موضوع تبدیل وضعیت به قرارداد معین همچنان در حد شعار باقی مانده است. نقطه تمرکز اعتراض ما، دو مسئله حیاتی است؛ نخست امنیت شغلی و روانی. معلمی که با ترس از برکناری و نبود قرارداد معین زندگی میکند، نمیتواند تمرکز لازم را بر آموزش دانشآموزان داشته باشد.
موضوع دیگر بحران معیشتی است، آن هم در شرایطی که پرداخت حقوق در سطح کف قانون کار، در شرایط اقتصادی فعلی و با توجه به تورم بسیار بالا، عملاً پاسخگوی نیازهای اولیه زندگی نیست و ناعادلانه است.وی تأکید میکند: معلمان حقالتدریس خواستار حرکت عملی، نه کلامی، برای اجرای وعدههای قبلی و تبدیل وضعیت معلمان هستند.
یکی دیگر از این معلمان به ما میگوید: ما معلمان حقالتدریس با وجود سالها سابقه خدمت در مدارس دولتی و پشت سر گذاشتن سالها تلاش بیوقفه و ایثار در خط مقدم جبهه تعلیم و تربیت، همچنان با قراردادهای کوتاهمدت و موقت مشغول به کار هستیم و از حداقل مزایای شغلی و امنیت معیشتی بیبهرهایم.
ما نه تنها در روزهای همهگیری کرونا و در سختترین شرایط، پای کار آموزش دانشآموزان ایستادیم، بلکه همواره به دلیل کمبود نیروی انسانی، بیش از ظرفیت تعیینشده، بار کلاسها و مسئولیتهای آموزشی را بر دوش کشیدهایم. با وجود کسب تجربههای ارزنده و اثبات توانمندی در عرصه آموزش، متأسفانه بارها شاهد تمدید قراردادهای چندماهه یا تغییر آییننامهها به شکلی بودهایم که نه تنها گرهی از مشکلاتمان باز نشده، بلکه هر سال اضطراب بیکاری و تورم، بر دغدغههای روانی و معیشتی ما افزوده است.
وی تأکید میکند: مطالبه بحق ما صرفاً یک مسئله صنفی نیست؛ این خواسته، پاسخی به اصل «عدالت آموزشی» و «منزلت معلم» است. تبدیل وضعیت به قراردادهای معین، کمترین انتظاری است که پس از سالها مجاهدت خاموش از نظام تعلیم و تربیت داریم.
معلم دیگری اظهار میکند: ما حداقل پنج سال سابقه داریم اما هنوز از ما با عنوان موقت و در صورت نیاز نام برده میشود. واقعاً آرامش نداریم و از این وضعیت خسته شدهایم. آن هم در شرایطی که مثل بقیه معلمان برای دانشآموزان وقت میگذاریم و کلاسهای سنگین را برمیداریم اما از حقوق و مزایای منصفانه مثل دیگر معلمان محروم هستیم.
یک معلم حقالتدریس دیگر با مدرک کارشناسی ارشد و ۱۲ سال سابقه کار به ما میگوید: ۱۲ سال به بچهها درس دادم، جلسه اولیا تشکیل دادم، طرح درس نوشتم و حتی در روزهای کرونا؛ در فضای مجازی، پای ثابت آموزش بودم اما هنوز وضعیتم مثل روز اول است؛ یک قرارداد چندماهه که نه امنیت شغلی دارد، نه حق بازنشستگی و نه حتی اختصاص یک وام ساده بانکی برای بازکردن گره از مشکلاتم.خانم معلم دیگری بیان میکند: خسته شدهایم از این همه ناامنی. چرا باید کسی که ۱۰ سال پشت میز کلاس ایستاده، هر سال اول مهر نگران باشد آیا دوباره او را به مدرسه راه میدهند یا نه؟ ما فقط میخواهیم به رسمیت شناخته شویم. نمیخواهیم کسی به ما منت بگذارد؛ حق ماست. سالها زحمت و تلاش ما سرمایهای شده برای آموزش و پرورش که متأسفانه نادیده گرفته میشود.
مسئولان باید متوجه شوند معلم حقالتدریس با ۲۰ سال سابقه، دیگر «موقت» نیست؛ او بخش جداییناپذیر بدنه آموزش و پرورش است و باید وضعیتش دائمی و پایدار شود.
باز هم خط و نشان نظارتی مجلس
تازهترین اظهارات درخصوص تعیین تکلیف معلمان حقالتدریس به گفتوگوی رئیس کمیسیون آموزش مجلس با خبرگزاری خانه ملت برمیگردد.
علیرضا منادی سفیدان در این گفتوگو، بار دیگر ضمن انتقاد از تعلل سازمان برنامه و بودجه در اجرای تکالیف قانونی مربوط به معلمان قرارداد کار معین، تأکید میکند: هیچ توجیه و بهانهای برای تأخیر در صدور مجوزها و احکام این معلمان پذیرفتنی نیست و سازمان برنامه و بودجه موظف است فوراً به تکلیف قانونی خود عمل کند.
مجلس شورای اسلامی و کمیسیون آموزش تمامی اقدامات قانونی و حمایتی لازم را انجام داده، اما متأسفانه روند اجرایی در سازمان برنامه و بودجه همچنان با کندی و تعلل مواجه است.
به گفته وی طبق قانون، نیاز آموزش و پرورش و تأمین اعتبار مشخص بوده است، بنابراین دیگر جای امروز و فردا کردن وجود ندارد. سازمان برنامه و بودجه مکلف است بدون سنگاندازی اداری و بروکراسی فرسایشی، مجوزهای لازم را صادر و مسیر تعیین تکلیف این معلمان را نهایی کند.
معلمان قرارداد کار معین سالها در کلاسهای درس خدمت کردهاند و امروز آموزش و پرورش با کمبود جدی نیروی انسانی روبهرو است؛ بنابراین هرگونه تأخیر در اجرای قانون، تضییع حقوق فرهنگیان و بیتوجهی به مطالبات بحق آنان است.
منادی سفیدان هم مثل عظیمی راد البته با ادبیاتی دیگر، مسئولان مربوط و بهویژه سازمان برنامه و بودجه را خطاب قرار میدهد و از خط و نشان نظارتی مجلس میگوید و تأکید میکند: کمیسیون آموزش مجلس اجازه نخواهد داد این مطالبه قانونی در پیچوخم اداری معطل بماند و قطعاً این موضوع تا حصول نتیجه نهایی با جدیت و فشار نظارتی مجلس دنبال خواهد شد.
آخرین پیگیریهای ما حاکی از آن است که اگرچه درخواست وزارت آموزشوپرورش برای تبدیل وضعیت معلمان حقالتدریس به قرارداد کار معین، با موافقت سازمان اداری و استخدامی کشور همراه بوده و مراحل موفقیتآمیزی را طی کرده است، اما متأسفانه این روند در سازمان برنامه و بودجه به دلیل چالشهای اعتباری متوقف مانده است.به گفته رئیس کمیسیون آموزش مجلس؛ اجرای قانون یک انتخاب نیست، بلکه یک تکلیف صریح قانونی است. انتظار فرهنگیان این است مسئولان سازمان برنامه و بودجه به جای تعلل، پاسخگوی مطالبات قانونی آنان باشند.
نظر شما