«دونالد ترامپ» رئیس جمهور آمریکا با طرح این ادعا که حکومت منتظر معترضان با تک تیرانداز و مسلسل است، پیش از آنکه اساساً چنین رخدادی اتفاق افتاده باشد، در حال ترسیم چارچوبی رسانه‌ای است که در آن، هرگونه اتفاق در جریان یک آشوب احتمالی، از پیش به جمهوری اسلامی منتسب شود. موضوعی که در اغتشاشات دیماه سال گذشته به شدت با خبرسازی و آمارسازی نجومی دنبال شد و حالا همان سناریو پیش از اجرا توسط ترامپ کلید خورده است. موضوعی که پروژه آمریکا برای ایجاد آشوب در آینده به خوبی برملا کرده و لو می‌دهد.

اهمیت این مسئله زمانی بیشتر می‌شود که این اظهارات در کنار سابقه سیاست آمریکا در قبال گروه‌های مسلح مخالف ایران قرار گیرد.ترامپ پیش‌تر در جریان جنگ تحمیلی رمضان بارها از ارسال گسترده سلاح به گروه‌های مسلح تجزیه طلب برای انتقال به هسته‌های آشوبگر سخن گفته بود؛ موضوعی که نشان می‌دهد در کنار فشار سیاسی و رسانه‌ای، ایجاد ظرفیت میدانی برای تشدید ناامنی نیز بخشی از محاسبات طرف آمریکایی بوده است.از سوی دیگر، طی ماه‌های اخیر برخی گروه‌های مسلح مخالف جمهوری اسلامی که مورد حمایت آمریکا و رژیم صهیونیستی قرار دارند، آشکارا از ضرورت «قیام مسلحانه» و حرکت اعتراضات به سمت خشونت سخن گفته‌اند.

بنابراین، نمی‌توان مسئله را صرفاً در سطح اظهارات پراکنده سیاسی تحلیل کرد؛ بلکه باید آن را در چارچوب یک زنجیره به‌هم‌پیوسته از فشار، تحریک، تسلیح و روایت‌سازی و آشوب مورد توجه قرار داد.در این میان، نکته قابل تأمل آن است که آمریکا می‌تواند هم‌زمان دو نقش متفاوت را برای خود تعریف کند: در میدان، حمایت از جریان‌هایی که ظرفیت ایجاد خشونت و ناامنی دارند و در عرصه رسانه، معرفی خود به عنوان حامی مردم و نسبت دادن تبعات خشونت به حاکمیت ایران.

این همان «بازی دوگانه» است؛ ساختن زمینه بحران و سپس مدیریت روایت بحران. موضوعی که رسانه‌های ضدانقلاب و صهیونیستی نقش خود را از همین حالا با شروع کارزار تحریم اقتصادی شروع کرده و سعی دارند افکار عمومی را به سمت اغتشاشات هدایت و روایت سازی از آن هدایت کنند.

تجربه بحران‌های منطقه‌ای نیز نشان داده است که در جنگ‌های ترکیبی، روایت رسانه‌ای گاهی حتی پیش از وقوع حادثه ساخته می‌شود. ابتدا یک تصویر مشخص از معرفی می‌شود و سپس هر حادثه‌ای که رخ دهد، در همان چارچوب تفسیر خواهد شد. از این منظر، اظهارات اخیر ترامپ را می‌توان نوعی پیش‌دستی روایی دانست؛ به این معنا که اگر در آینده خشونتی رخ دهد، افکار عمومی جهانی از قبل با یک روایت آماده مواجه باشد.

بنابراین مسئله فقط احتمال وقوع آشوب نیست؛ مسئله مهم‌تر، آماده‌سازی افکار عمومی برای نحوه تفسیر پیامدهای آن است.