بهمن مغانی فعال رسانه‌ای استان مرکزی در یادداشتی آورده است؛ شب میلاد پیامبر رحمت حضرت محمد مصطفی (ص) و امام جعفر صادق (ع) از همان شب‌هایی بود که انگار آسمان سهمی از نور خود را بر دل‌های مشتاق زرندیه بخشید و جاده‌ای را گشود که انتهایش به گنبد طلایی خورشید خراسان می‌رسید.

آن شب، مسجد امام حسن عسکری (ع) شهرستان زرندیه تنها محل بدرقه یک کاروان نبود؛ ایستگاه پرواز دل‌هایی بود که پیش از حرکت اتوبوس‌ها راهی مشهد شده بودند.

نوای مولودی‌خوانی در فضای مسجد می‌پیچید، خادم‌یاران رضوی آداب زیارت را زمزمه می‌کردند و نگاه‌هایی که از اشک شوق برق می‌زد، حکایت از سفری داشت که مقصدش پناهگاهی برای دل‌های بی‌قرار بود.

اما در میان ۴۴ زائر این کاروان، قصه هشت نفر رنگ دیگری داشت؛ هشت دلی که شاید سال‌ها آرزوی ایستادن زیر گنبد طلا را در سینه پنهان کرده بودند و حالا، درست در شب میلاد پیامبر مهربانی، نامشان در دفتر مهمانان امام رئوف (ع) ثبت شد.

زیباترین فصل این سفر آنجاست که این هشت زائر اولی، به همت کانون خدمت رضوی شهرستان زرندیه و به‌صورت کاملاً رایگان راهی مشهد مقدس شدند.

اینجا، مهربانی تنها یک واژه نیست؛ دستی است که آرزوی سال‌های دور را می‌گیرد و تا آستان هشتمین خورشید امامت همراهی می‌کند. گاهی بزرگ‌ترین کرامت همین است که کسی بی‌آنکه توان مالی داشته باشد، با دعوت صاحبخانه، مهمان خانه امام شود.

وقتی اتوبوس‌ها به حرکت درآمدند تکه‌ای از دل زرندیه راهی خراسان شد. هر کیلومتر سلامی بود که به امام نزدیک‌تر می‌شد و هر نگاه بدرقه‌کننده دعایی بود که پشت سر زائران پرواز می‌کرد. شاید راز ماندگاری این کاروان‌ها همین باشد؛ اینکه هر بار امید، همدلی و فرهنگ کریمانه رضوی نیز هم‌سفرشان می‌شود؛ و چه دعای زیبایی می‌تواند بدرقه چنین سفری باشد؛ اینکه زیر گنبد طلایی، کنار پنجره فولاد، وقتی دست‌ها به آسمان بلند می‌شود، نام همه جاماندگان نیز در میان زمزمه‌های عاشقانه زائران جاری باشد؛ چرا که در مکتب امام رضا (ع)، هیچ آرزویی دور نیست، اگر راهش از محبت بگذرد.