حزب نازی در سال ۱۹۳۰ به قدرت رسید و دستیابی به رسانه‌های ملی و بین‌المللی را در برنامه کار خود قرار داد. در نخستین سال به قدرت رسیدن حزب، توزیع روزنامه گاردین ممنوع شد و تا سال ۱۹۳۵، دفاتر آژانس‌های خبری مطرح آمریکایی - بریتانیایی همچون Keystone و Wide World photos نیز در آلمان، مورد حمله قرار گرفتند و بسته شدند.

با این حال، هریت شارنبرگ، در مقاله‌ای که در مجله مطالعات تاریخ معاصر منتشر کرده است، نشان می‌دهد که آسوشیتدپرس تنها از طریق یک همکاری دوجانبه توانست به امکان تداوم حضور در آلمان دست پیدا کند؛ توافقی که برای رژیم نازی، منافع فراوانی به همراه داشت. آژانس خبری مستقر در نیویورک، با امضای آن‌چه که به «قانون سردبیری» مشهور بود، نظارت بر اخبار منتشر شده را به نازی‌ها واگذار کرد و متعهد شد تا اخباری را که «قدرت رایش را در خارج و داخل کشور تضعیف می‌کند»، منتشر نکند.

طبق این قانون، آسوشیتدپرس متعهد می‌شد تا خبرنگارانی را که در اداره پروپاگاندای حزب مشغول به کار بودند نیز، به استخدام درآورد. فرانتس راث، یکی از چهار عکاسی که در دهه ۱۹۳۰ به استخدام آسوشیتدپرس درآمد، از اعضای اداره پروپاگاندای یگان شبه‌نظامی اس اس بود و شخص هیتلر، عکس‌های این گروه را انتخاب می‌کرد. پس از انتشار مقاله شارنبرگ، آسوشیتدپرس عکس‌های راث را از سایت خود حذف کرد؛ ولی به دلایل مشکلات نرم‌افزاری، عکس‌ها در قطع کوچک، هنوز قابل مشاهده هستند.

با گذشت بیش از ۱۷۰ سال از تأسیس خبرگزاری آسوشیتدپرس، تحقیقات جدید این پرسش مهم را تقویت می‌کند که به واقع، نقش این خبرگزاری در پوشاندن چهره حقیقی هیتلر، در نخستین سال‌های به قدرت رسیدنش، چقدر بوده و همچنین، رابطه این آژانس خبری با حکومت‌های خودکامه دوران معاصر چگونه است؟ شارنبرگ، مورخ دانشگاه مارتین لوتر، عقیده دارد که همکاری آسوشیتدپرس با رژیم هیتلر، به نازی‌ها اجازه داد تا «چهره یک جنگ مهلک و نابودکننده را به یک جنگ عادی تغییر دهند».

در ماه ژوئن ۱۹۴۱، ارتش نازی شهر «الویو» را در غرب اوکراین، به تصرف درآورد. نیروهای اشغالگر آلمان که با شواهد قتل‌عام مردم شهر توسط نیروهای شوروی مواجه شدند. عکس‌های راث از اجساد کشف شده داخل زندان الویو، به دستور شخص هیتلر انتخاب و توسط آسوشیتدپرس در آمریکا منتشر شد. آسوشیتدپرس در پاسخ به اتهامات مطرح شده گفت که گزارش شارنبرگ «به افراد خاصی اشاره دارد و آسوشیتدپرس از فعالیت‌های شخصی این افراد پیش از جنگ و در حین جنگ آگاهی ندارد» و در حال حاضر مشغول بررسی اسناد مختلف است تا «اطلاعات بیشتری در مورد این دوره به دست بیاورد». تحقیق جدید می‌توانست فقط برای مورخان ارزش داشته باشد، ولی چندی است که روابط این آژانس با دولت‌های خودکامه فعلی نیز بحث‌برانگیز شده است.

منبع: تاریخ ایرانی