روایت بانوی خیر اراکی از همان جنس قصه‌هایی است که شاید در ظاهر با یک نذر آغاز شوند؛ اما در عمق خود از دلدادگی حکایت دارد. «قرار هشتم» برای او صرفاً واریز مبلغی در روز هشتم ماه نیست؛ بهانه‌ای است برای تازه کردن عهدی که هر ماه با امام مهربانی‌ها تجدید می‌شود.

وقتی از حسش نسبت به این قرار می‌گوید، انگار هشتم ماه برایش پیش از آنکه در تقویم فرا برسد در دلش آغاز شده است؛ خودش می‌گوید: از وقتی وارد قرار هشتم شده‌ام، تقویم برایم معنای دیگری پیدا کرده است، همین که به هشتم ماه نزدیک می‌شویم قلبم به تپش می‌افتد؛ انگار کسی در وجودم مدام می‌گوید نوبت دیدار است.

شاید همین «نوبت دیدار» راز این نذر باشد؛ دیداری که لزوماً با حضور جسم در مشهد اتفاق نمی‌افتد و گاهی دل، فاصله‌ها را کوتاه‌تر از آن چیزی می‌کند که روی نقشه‌ها دیده می‌شود.

این بانوی اراکی می‌گوید هرچقدر در طول ماه توفیق انجام کار خیر داشته باشد، باز هم نذر هشتم برایش حال و هوای دیگری دارد؛ چرا که هشتم برای او موعدی است که باید نام امام رضا (ع) را به یاد آورد و او نیت کرد سهمی هرچند کوچک در مسیر خدمت به محبان و توسعه فرهنگ رضوی کنار بگذارد.

از میان حرف‌هایش چیزی فراتر از یک کمک مالی به چشم می‌آید؛ نوعی آرامش که گویی با انجام این نذر به دست می‌آورد. خودش این حس را این‌گونه روایت می‌کند: آرامشی که در هشتم هر ماه دارم، همان آرامشی است که در کنج حرمش دارم، وقتی این نذر را واریز می‌کنم، آرام می‌گیرم، چشمانم را می‌بندم و دلم راهی حرم می‌شود.

اینجا دیگر «نذر» فقط یک واژه نیست و به یک تجربه قلبی تبدیل شده است. تجربه‌ای که در آن گنبد طلایی امام رضا (ع) در خیال زائر شکل می‌گیرد و نور حرم پیش از آنکه چشم را روشن کند به قلب می‌تابد.

شاید یکی از زیبایی‌های «قرار هشتم» نیز همین باشد؛ اینکه یک اقدام ساده و ماهانه، بهانه‌ای برای زنده نگه داشتن نام و یاد امام رضا (ع) در زندگی مردم شود. هرکس به اندازه توان خود سهمی بگذارد و همین سهم‌های کوچک در کنار یکدیگر به خدمتی بزرگ‌تر برای مردم و ترویج فرهنگ رضوی تبدیل شود.

«قرار هشتم» در استان مرکزی دعوتی است برای خادم‌یاران، خیران و همه محبان حضرت رضا (ع)؛ دعوتی برای آنکه روز هشتم هر ماه عهدی تازه شود و مبلغی به نیت حضرت برای کمک به توسعه فرهنگ رضوی و گره‌گشایی از زندگی نیازمندان اختصاص یابد.

در این میان شاید مهم‌ترین دستاورد این قرار عددهایی نباشد که در حساب‌ها جمع می‌شود؛ بلکه دل‌هایی باشد که هر ماه به عشق امام رضا (ع) یک قرار مشترک را به یاد می‌آورند. قرارهایی که می‌توانند به دستگیری از یک نیازمند، لبخند بر لب یک خانواده و روشن شدن چراغ امید در گوشه‌ای از جامعه منتهی شوند.

هشتم ماه که می‌رسد، برای برخی یک روز معمولی است؛ اما برای آن بانوی اراکی و بسیاری از دلدادگان رضوی روز تازه کردن یک عهد است؛ عهدی که شاید با یک نذر آغاز شود؛ اما مقصدش چیزی فراتر از یک واریز ساده است؛ پیوندی میان دل، خدمت و محبت امام رضا (ع) و شاید برای همین است که وقتی از حرف از «قرار هشتم» می‌شود به جای حساب و کتاب و رقم از تپش قلبش می‌گوید.