شبه جزیره کره تا پیش از جنگ سال ۱۹۵۰م/ ۱۳۲۹ش که از نظر سیاسی به دو قسمت تقسیم شد، ظاهراً کشور یکپارچهای بود؛ البته نه اینکه فکر کنید خیلی یکپارچه! نه! معمولاً چینیها و ژاپنیها میآمدند و هر از چندگاهی، استقلال کره را به باد میدادند؛ حتی در دوره جومونگ هم این کرهایها استقلال درست و حسابی نداشتند.
با این حال، در قرن بیستم و در پی قدرت گرفتن ژاپنیها در شرق آسیا، کرهایها تصمیم گرفتند نیروهای مسلح جدید ایجاد کنند. اصلاحاتی با عنوان «گوانگمو» صورت گرفت و ارتشی به سبک جدید درست شد که قرار بود جای ارتش نیمبند چوسان قدیم را بگیرد. اما خب، یک مشکل مهم سر راه قرار داشت؛ خدمت در ارتش برای کرهایها داوطلبانه بود و کسی هم داوطلبِ خدمت نظام نمیشد.
وقتی ژاپنیها در سال ۱۹۰۵م به کره حمله کردند و تا سال ۱۹۰۷م همه خاک آن را در اختیار گرفتند، ارتش کره اصلا نتوانست حرفی برای گفتن داشتهباشد. در سال ۱۹۰۷م، ژاپن بر طبق معاهده نظامی با امپراتور سانجونگ، ارتش کوچولوی کره را فرستاد خانه و سه سال بعد، در ۱۹۱۰م، اصلا کره را بخشی از امپراتوری خودش اعلام کرد. نقل است که سرهنگ پارک سونگ هوان، فرمانده ارتش کره، در اعتراض به این کار خودکشی کرد، اما خب، کسی ناراحت نشد!
نظر شما