اعلام توافق امنیتی میان آمریکا، دانمارک و گرینلند، هرچند از سوی مقام‌های کپنهاگ و «نوک» با عنوان «تقویت امنیت منطقه‌ای» استقبال شد، اما عدم انتشار متن رسمی آن و اتکا به ادعاهای یک‌جانبه واشنگتن، ابهام‌های سنگینی را درباره باج‌گیری زیاده‌خواهانه دونالد ترامپ ایجاد کرده است.
ترامپ که پیش‌تر با تهدید صریح به الحاق یا تصرف نظامی گرینلند، حاکمیت دانمارک را به چالش کشیده بود، حالا مدعی «کنترل دائمی بر امنیت و سایر نیازهای گرینلند» بدون هیچ هزینه‌ای برای آمریکا شده است.
بخش جذاب و قابل‌تأمل این ماجرا، ابهام عامدانه در جزئیات توافق است. در حالی که مقام‌های اروپایی تلاش می‌کنند با مانور بر «حق تعیین سرنوشت مردم گرینلند» شکست دیپلماتیک خود را پنهان کرده و پیروزی ترامپ را به یک شوخی رسانه‌ای تقلیل دهند، اظهارات مقامات وزارت خارجه آمریکا از واقعیت تلخی پرده برمی‌دارد.
بر اساس ادعای واشنگتن، این توافق حق انحصاری و یک‌جانبه ساخت پایگاه‌های نظامی، پروازهای آزادانه و منع سرمایه‌گذاری کشورهای غیرناتو (به‌ویژه چین و روسیه) در منابع غنی معدنی گرینلند را به آمریکا واگذار می‌کند؛ اختیاراتی فراتر از پیمان ۱۹۵۱ که رسماً حق حاکمیت دانمارک بر این منطقه راهبردی را سلب می‌کند.
این رویداد، مصداق بارز و نوینی از الگوی زیاده‌خواهانه ترامپ در قبال قاره سبز است.
در دور دوم ریاست‌جمهوری ترامپ، تعامل آمریکا با اروپا از روابط متحدان سنتی به الگویی مبتنی بر «تحقیر علنی، باج‌گیری استراتژیک و به رخ کشیدن وابستگی امنیتی» تغییر یافته است. از تحمیل تعرفه‌ها تا نادیده گرفتن تمامیت ارضی اعضای ناتو، واشنگتن ثابت کرده اروپا را نه یک شریک، بلکه مستعمره‌ای بی‌اختیار می‌داند.
سکوت و عقب‌نشینی تدریجی دانمارک در برابر اهرم‌های فشار واشنگتن، یک بار دیگر افول هژمونی و توهم «استقلال استراتژیک» اتحادیه اروپا را برملا کرد.
توافق مبهم گرینلند نشان داد چگونه آمریکا در قرن بیست‌ویکم، با ابزار تهدید و تحقیر، متحدان اروپایی خود را به تسلیم در برابر زیاده‌خواهی‌های ژئوپلیتیکی و نئواستعماری وادار می‌کند.