تیم ملی امید ایران در سومین دیدار خود در مرحله گروهی بازیهای آسیایی ناگویا مقابل کرهشمالی قرار گرفت و با دریافت چهار گل، یکی از سنگینترین شکستهای خود در سالهای اخیر را تجربه کرد تا خیلی زود از رقابتها کنار برود.
شاگردان حسین عبدی مسابقات را با پیروزی مقابل امارات آغاز کردند، اما در دومین مسابقه برابر چین به تساوی رسیدند و در نهایت شکست سنگین مقابل کرهشمالی، پرونده آنها را در مرحله گروهی بست.
این نتیجه زمانی تلختر میشود که نگاهی به فهرست بازیکنان این تیم بیندازیم. تیم امید مجموعهای از بازیکنان جوان و مطرح لیگ برتر را در اختیار داشت؛ محمد خلیفه دروازهبان مورد توجه استقلال، دانیال ایری و محمدامین حزباوی در خط دفاعی و بازیکنانی مانند امیرمحمد رزاقینیا و اسماعیل قلیزاده در میانه میدان بخشی از این فهرست بودند. رزاقینیا و قلیزاده حتی در دیدار استقلال مقابل السد نیز نمایش قابل توجهی داشتند و هر دو موفق به گلزنی شدند.
پوریا شهرآبادی و کسری طاهری نیز از جمله بازیکنانی بودند که در فصل نقلوانتقالات مورد توجه باشگاههای بزرگ قرار گرفتند و در نهایت به پرسپولیس و سپاهان پیوستند. امیرحسین حسینزاده نیز از بازیکنان باتجربه این نسل محسوب میشود؛ با این حال، مجموعهای با چنین ظرفیت فردی نتوانست حتی از مرحله گروهی عبور کند.
در ماههای اخیر برنامه فوتبال ایران نیز تا حد زیادی تحت تأثیر تیم امید قرار گرفته بود. لیگ برتر بارها با توجه به برنامه این تیم دستخوش تغییر شد و حتی در مقطعی که برخی باشگاهها آمادگی برگزاری مسابقات خود را داشتند، بازیها برای فراهم شدن شرایط آمادهسازی تیم امید لغو شد. این تیم همچنین در تیرماه برای برگزاری اردوی آمادهسازی راهی ترکیه شد و فرصت کار با بخش قابل توجهی از نفرات اصلی خود را در اختیار داشت.
حالا اما حاصل این همه برنامهریزی، تغییر در تقویم مسابقات و همکاری باشگاهها، تنها یک پیروزی، یک تساوی و یک شکست سنگین در بازیهای آسیایی است؛ نتیجهای که طبیعتاً پرسشهای جدی درباره عملکرد فنی تیم امید و کادر فنی آن ایجاد میکند.
حتی مرور گل چهارم کرهشمالی نیز تصویری از مشکلات دفاعی ایران ارائه میدهد؛ در شرایطی که تقریباً تمام بازیکنان برای جبران نتیجه جلو کشیده بودند، تنها یک بازیکن در زمین خودی باقی مانده بود و فاصله و پوشش دفاعی مناسبی وجود نداشت. چنین صحنهای در مسابقاتی با این سطح، بهخصوص در دقایق پایانی، نشاندهنده مشکلاتی است که نمیتوان آنها را صرفاً به یک اشتباه فردی نسبت داد.
حسین عبدی حالا باید درباره این ناکامی و عملکرد تیمش پاسخگو باشد. فوتبال ایران سالهاست در رده امید با وجود در اختیار داشتن نسلهای مستعد و مربیان مختلف، نتوانسته مسیر مطمئنی برای رسیدن به موفقیت پیدا کند و حذف از ناگویا بار دیگر این پرسش قدیمی را زنده کرده است: چرا تیمهای امید ایران با وجود این همه استعداد، همچنان در بزنگاههای مهم ناکام میمانند؟
این شکست البته پایان فوتبال این بازیکنان نیست؛ بسیاری از آنها همچنان فرصت دارند در لیگ برتر و تیم ملی بزرگسالان تواناییهای خود را نشان دهند. اما برای تیمی که اینچنین فوتبال ایران را درگیر خود کرده بود، حذف با شکست چهارگله برابر کرهشمالی، پایانی بسیار تلخ و غیرمنتظره بود.
نظر شما