هلندیها از قرن هفدهم میلادی کوشیدند تا در خاور دور، منطقه استعماری ایجاد کنند. تجارت گسترده آنها با مجمعالجزایری که بعدها اندونزی نامیده شد، مقدمهای برای نفوذ و استعمار این منطقه بود. هلندیها به تدریج قدرت و نفوذ خود را در اندونزی افزایش دادند و بومیان، خیلی دیر متوجه شدند که قرار است چه بلایی بر سرشان بیاید.
در سال ۱۸۲۵م / ۱۲۰۴ش، بالاخره ساکنان جزیره جاوه، یکی از جزایر اصلی و بزرگ اندونزی، قیامی گسترده را به رهبری «دیپونگورو»، یکی از اشراف این جزیره، علیه هلندیها آغاز کردند؛ قیامی که حدود پنج سال طول کشید و ضربات سنگینی به استعمارگران وارد کرد. اما به دلیل عدم اتحاد مردم جزایر گوناگون اندونزی و همچنین، ناآشنایی آنها با فنون نظامی جدید، بومیان نتوانستند پیروزیهای اولیه خود را حفظ کنند.
از سوی دیگر، هلندیها با کمک تعدادی از عناصر خائن و خودفروخته، توانستند «دیپونگورو» را دستگیر و او را وادار به توقف قیام کنند. شکست قیام جاوه، عواقب سنگین و ناگواری برای مردم اندونزی داشت. استعمارگران هلندی از آن پس، قوانین سخت و سنگینی برای تأمین منافع خود در این منطقه برقرار کردند. اندونزی تا سال ۱۹۴۲م / ۱۳۲۱ش، به مدت ۱۱۷ سال تحت استعمار هلند باقی ماند.
نظر شما