حماسه بانوان ایرانی در ناگویا

ناگویا برای ورزش ایران درخشان‌تر از آن چیزی که تصور می‌شد رقم خورد(نخورد؟). با وجود جنگ و لغو اردوها و تمرینات در خانه خیلی از ورزشکاران، اما افزایش مدال‌ها و سکوها بار دیگر نشان داد ایرانی‌ها چقدر تاب‌آور و چقدر مرد و زن روزهای سخت‌اند. به‌خصوص بانوان این مرزو بوم که از هیچ، همه چیز ساخته‌اند و با حجاب و با دستان خالی کیمیاگری کردند. آن‌ها از مجموع ۵۲ مدال ایران که شامل ۱۹ طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز بود سه طلا، هفت نقره و پنج برنز را به نام خود ضرب کردند که بسیار آنتیک و گرانبها هستند.
امروز برای ما اهمیت حماسه ناگویا (می‌گویم حماسه چون هیچ کشوری در دنیا در شرایط جنگی بعید است در این مرز از موفقیت در تورنمنتی حاضر شود) در این است که زنان ایرانی در رشته‌های مختلف، خودشان را به سطحی رساندند که نمی‌توان آن را اتفاقی یا حاصل درخشش چند چهره دانست.
از رویینگ و تکواندو تا دوومیدانی، وزنه‌برداری، بدمینتون و دیگر رشته‌ها، مجموعه‌ای از ورزشکاران زن توانستند در رقابت با بهترین‌های آسیا که در ناز و نعمت تمرین می‌کنند روی سکو بروند و برای ورزش زنان ایران اعتبار تازه‌ای بسازند. شما تصور کنید نصف آن نقره‌های لعنتی طلا می‌شد.
در برخی رشته‌ها نیز البته مدال و حتی حضور بانوان معنای تاریخی داشت. همین موضوع نشان می‌دهد توسعه ورزش زنان از الان باید برود در سرفصل برنامه‌ریزی‌های تصمیم‌گیران و منجر شود به ساختن یک مسیر پایدار برای قهرمانی ؛ مسیری که از استعدادیابی آغاز شود، با آموزش و امکانات ادامه پیدا کند و درنهایت به ورزشکار حرفه‌ای برسد.
شاید روایت تیم رویینگ زنان از همین منظر اهمیت بیشتری داشته باشد. قایقرانان ایران در مقطعی حدود ۵۰ روز از تمرین روی آب دور بودند و بخشی از آماده‌سازی خود را با ارگومتر و حتی در خانه دنبال کردند، اما درنهایت فاطمه مجلل و هم‌تیمی‌هایش در ناگویا به مدال رسیدند. این اتفاق نشانه‌ای از ظرفیت پنهان ورزش زنان است؛ ظرفیتی که گاهی با کمترین امکانات هم خودش را نشان می‌دهد.
اگر چنین ورزشکاری با این میزان محدودیت می‌تواند در آسیا مدال بگیرد، طبیعی است که سرمایه‌گذاری روی زیرساخت، مربی، تجهیزات، اردو و مسابقات مستمر برای زنان، یک هزینه مصرفی تلقی نشود.
در این میان، توجه جدی‌تر به رشته‌های مادر اهمیت زیادی دارد. دوومیدانی و ژیمناستیک می‌توانند پایه توسعه ورزش قهرمانی و مدال‌آوری زنان باشند. دوومیدانی به دلیل تنوع بالای مواد، ظرفیت گسترده‌ای برای تولید مدال دارد و ژیمناستیک نیز می‌تواند از سنین پایین، استعدادهای حرکتی را شناسایی و پرورش دهد. در کنار آن‌ها، رشته‌های رزمی مانند تکواندو، کاراته، ووشو و کوراش نیز نشان داده‌اند زنان ایرانی در این حوزه‌ها ظرفیت رقابتی قابل توجهی دارند.
پس در یک کلام باید به وزیر ورزش یادآور شد ناگویا را نباید فقط با ویترین مدال‌ها به خاطر سپرد. این بازی‌ها تصویری روشن از آن چیزی ارائه کرد که ورزش بانوان ایران می‌تواند باشد. تصویری از کیمیاگری با دستان خالی.