مدال‌هایی که در ناگویا نگرفتیم را فراموش نکنیم

بیستمین دوره بازی‌های آسیایی پس از ۱۶ روز رقابت ورزشکاران قاره بزرگ، با خاموش شدن مشعل و سپردن پرچم بازی‌ها به مسئولان کمیته المپیک قطر، میزبان دوره بعدی در سال ۲۰۳۰، به پایان رسید.
کاروان ورزشی ایران که با نام «فرشتگان میناب» در این دوره از بازی‌ها شرکت کرده بود، با کسب ۱۹ مدال طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز و مجموع ۵۲ مدال، در جایگاه ششم جدول مدالی قرار گرفت؛ نتیجه‌ای که اگرچه قابل توجه است، اما می‌توانست با توجه به ظرفیت ورزش ایران، حتی بهتر از این باشد.
کاروان ایران نسبت به دوره گذشته یک پله در جدول رده‌بندی صعود کرد و تعداد مدال‌های طلای خود را از ۱۳ نشان در دوره گذشته به ۱۹ طلا رساند؛ اتفاقی که بدون تردید موفقیتی مهم و امیدوارکننده است. با این حال، نباید اجازه داد این صعود، نقاط ضعف و فرصت‌هایی که از دست رفت را از نگاه ما دور کند.از برخی ورزشکاران و رشته‌ها انتظار مدال‌های بیشتری می‌رفت. در این میان، عملکرد ایران در تیراندازی و تیراندازی با کمان چندان امیدوارکننده نبود؛ رشته‌هایی که همواره از آن‌ها به عنوان رشته‌های مدال‌آور یاد می‌شود به همین دلیل، نتایج ناگویا باید جدی‌تر از یک ناکامی معمولی بررسی شود. حالا که بازی‌ها تمام شده، زمان مناسبی است تا دلایل این نتایج، از مسائل مدیریتی و تدارکاتی گرفته تا برنامه‌های آماده‌سازی و شرایط فنی ورزشکاران، بدون تعارف بررسی شود تا برای دوحه ۲۰۳۰ و البته پیش از آن، المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس، فرصت جبران داشته باشیم.در این دوره از بازی‌ها ورزشکاران ۴۰ کشور موفق به کسب حداقل یک مدال شدند و نمایندگان ۲۸ کشور نیز روی سکوی قهرمانی ایستادند. شاید پیام مهم ناگویا برای ورزش ایران همین باشد؛ در کنار حفظ جایگاه رشته‌های مدال‌آور سنتی، باید نگاه جدی‌تری به ظرفیت‌هایی داشته باشیم که بخشی از آن‌ها در ورزش بانوان خودشان را نشان داده‌اند. دختران ایرانی در ناگویا فقط مدال نگرفتند؛ آن‌ها ثابت کردند اگر میدان و فرصت کافی در اختیارشان قرار گیرد، می‌توانند بخشی از بار موفقیت ورزش ایران در میدان‌های بزرگ آسیایی و جهانی را به دوش بکشند.ناگویا تمام شد، اما برای ورزش ایران از همین امروز باید آغاز یک مسیر تازه باشد؛ مسیری که در آن هم موفقیت‌ها دیده شود و هم ضعف‌ها، و هیچ مدالی موجب نشود از مدال‌هایی که می‌توانستیم بگیریم و نگرفتیم، غافل شویم.