او مسئول ستاد لشکر بود، اما در نگاهِ او، مسئولیت یک «تکلیف» بود، نه یک «منصب»؛ زمانی که جنگ به مرحله‌ی حساس خود رسید، اسماعیل بدونِ درنگ، از تمامیِ برنامه‌های شخصی گذشت تا در مسیرِ راهِ رسول‌الله (ص) بماند.
خاطره‌اول: حج نرفت:
اسمش برا سفر حج در اومد، اما دو روز مونده به رفتن، از سپاه پیغام دادند که باید بری منطقه. براش حکم مسئولیت ستاد تیپ رو زده بودند... وقتی بهش گفته بودند که منطقه رفتنت تکلیفه و اونجا بهت نیاز دارند؛ از خیرِ سفر حج گذشت؛ بدونِ معطلی نامه‌ای نوشت برا سازمان حج و زیارت و گفت: "بنا به مسئولیتی که از طرف شورای فرماندهی سپاه پاسـداران به من واگذار شده، و از طرفی جنگ سرنوشت‌ساز اسلام به مرحله‌ی حساسی رسیده؛ لذا تصمیم بر آن شد تا در جبهه‌های نبرد با دشمن، همدوشِ برادران رزمنده، با کفار متجاوز که تا دیروز اجدادشان با رسول‌الله (ص) و فرزند برومندش حسین مظلـوم(ع) می‌جنگیدند، و امروز هم برای سرنگونی انقلاب اسلامی تمام توان و قوایشان را به کار گرفته‌اند، بجنگم و بخروشم..."
منبع: کتاب ستارگان حرم کریمه۲؛ صفحه۱۸
خاطره‌دوم: آرزویِ‌وصال:
رفته بودیم گلزار شهدای قم، اسماعیل با نگاهی حسرت‌آمیز به عکس شهدا خیره شده بود. بعد هم آهی از ته دل کشید و گفت: در کنار شما جای مسئول ستاد لشکر خالیه... و چند روز بعد مردم تصویر زیبایی از شهید اسماعیل صادقی، مسئول ستاد لشکر رو توی گلزار دیدند. حالا اسماعیل کنار بقیه‌ی شهدا بود، و اون جمع مسئول ستاد لشکر هم داشت...
منبع: کتاب "با یاران سپیده"
نظر شما