جنجال‌های برنامه «فوتبال برتر» این بار فقط به اختلاف مدیران فوتبال محدود نشد و پای یک پرونده مالی مهم نیز به میان آمد. حجت کریمی، عضو هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال و مدیرعامل باشگاه تراکتور، در گفت‌وگویی تلفنی مدعی شد آنتونیو گالیاردی که برای همکاری با امیر قلعه‌نویی به کادر فنی تیم ملی اضافه شده بود، بدون آنکه حتی یک دقیقه کنار تیم ملی فعالیت کند، ایران را ترک کرده و کل مبلغ ۳۵۰ هزار یورویی قراردادش را دریافت کرده است.
البته این ادعا نیازمند توضیح رسمی فدراسیون فوتبال است و جزئیات قرارداد، نحوه پرداخت و تعهدات گالیاردی تاکنون به‌طور شفاف منتشر نشده است. با این حال، اگر رقم مطرح‌شده صحت داشته باشد، سؤال ساده اما مهمی شکل می‌گیرد: ۳۵۰ هزار یورو دقیقاً بابت چه خدمتی پرداخت شده است؟
در فوتبال حرفه‌ای، استخدام مربی خارجی باید با هدف تقویت کادر فنی، انتقال دانش و کمک به بهبود عملکرد تیم انجام شود. اگر مربی‌ای بدون حضور در تمرین یا مسابقه و بدون ارائه خدمات فنی، چنین مبلغی دریافت کرده باشد، طبیعی است که درباره ضرورت این قرارداد و مسئولیت تصمیم‌گیرندگان آن پرسش‌های جدی مطرح شود.
خطیر: مگر گالیاردی مربی بدی بود؟
حجت کریمی مدعی شد گالیاردی با دخالت علی خطیر به ایران آمده است؛ ادعایی که خطیر در برنامه «فوتبال برتر» آن را به شکل مستقیم رد نکرد و در واکنش گفت: «مگر مربی بدی بود؟»
همین جمله، پرسش دیگری را پیش روی فدراسیون قرار می‌دهد. اگر گالیاردی مربی باکیفیتی بود، چرا امکان استفاده از او در تیم ملی فراهم نشد؟ و اگر به هر دلیل همکاری با او منتفی شد، چرا قراردادی با این رقم منعقد شد و در نهایت چه خروجی برای تیم ملی به همراه داشت؟
این ماجرا فقط درباره یک مربی ایتالیایی نیست؛ بحث اصلی درباره سازوکار تصمیم‌گیری و هزینه‌کرد منابع فدراسیون فوتبال است. اینکه چه کسی پیشنهاد جذب مربی را داده، قرارداد با چه شرایطی بسته شده، چه تعهداتی برای طرفین در نظر گرفته شده و دلیل پرداخت کامل مبلغ چه بوده، پرسش‌هایی است که پاسخ آنها می‌تواند ابعاد این پرونده را روشن کند.
وقتی هزینه هست، خروجی کجاست؟
بحث درباره دستمزد گالیاردی زمانی حساس‌تر می‌شود که هزینه‌های کادر فنی تیم ملی و عملکرد تیم در مسابقات اخیر را کنار هم قرار دهیم. تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ برابر نیوزیلند، بلژیک و مصر به ترتیب به نتایج ۲-۲، صفر-صفر و یک-یک رسید و بدون شکست، اما بدون پیروزی، از مرحله گروهی کنار رفت.
در چنین شرایطی، طرح ادعای پرداخت ۳۵۰ هزار یورو به مربی‌ای که بنا بر گفته یکی از اعضای هیئت‌رئیسه فدراسیون حتی یک دقیقه برای تیم ملی کار نکرده، نمی‌تواند صرفاً یک اختلاف مدیریتی تلقی شود.
اگر این مبلغ واقعاً پرداخت شده باشد، افکار عمومی حق دارد بداند قرارداد بر چه مبنایی بسته شده و چرا منابع فوتبال ایران صرف همکاری‌ای شده که به گفته یک مقام فدراسیون، عملاً فرصتی برای آغاز آن فراهم نشده است.
فدراسیون فوتبال حالا باید درباره اصل قرارداد گالیاردی، رقم دقیق آن، میزان پرداختی، خدمات مورد انتظار، علت پایان همکاری و مسئولان تصمیم‌گیرنده توضیح روشنی ارائه کند.
در شرایطی که فوتبال ایران همواره با مشکلات مالی و کمبود منابع برای توسعه زیرساخت، استعدادیابی و تیم‌های پایه مواجه است، رقم ۳۵۰ هزار یورو برای همکاری‌ای که حتی آغاز نشده، پرسشی است که نمی‌توان آن را پشت حاشیه‌های فوتبال برتر یا هیاهوی روزهای جنگ پنهان کرد.
نظر شما