بدون مهارت‌های ارتباطی و مدیریت بحران/ بیرانوند؛ الگوی وارونه محبوب ماندن

باورم این است بیرانوند می‌تواند الگوی مناسبی باشد برای اینکه یک ستاره بداند چگونه محبوب و ماندگار بماند؛ این ادعا را دارم بدین جهت که هرکاری را که او انجام می‌دهد اگر انجام ندهیم حتماً و قطعاً محبوبیتمان دست‌نخورده باقی خواهد ماند. درواقع اگر قرار باشد از تجربه او درس بگیریم، باید درست برعکس شیوه‌ای رفتار کنیم که خودش در پیش گرفته است! دروازه‌بانی که روزگاری پنالتی کریستیانو رونالدو را در جام جهانی مهار و نامش را در تاریخ فوتبال ایران ثبت کرد و در پرسپولیس به اوج محبوبیت رسید حالا انگار استاد سنگ زدن به شیشه بلورین محبوبیت و ماندگاری خودش شده است.
او یکباره علیه کسانی موضع می‌گیرد که برایش فرصت ساختند، به او اعتماد کرده و کمک کردند در قامت یک ستاره ظاهر شود؛ بعد که فضا ملتهب می‌شود و هزینه رفتارهایش بالا، سراغ عذرخواهی می‌رود. این ناهنجاری نخ‌نما شده، البته هیزم ریختن به آتش خشم هواداران است. همان هوادارانی که اتفاقاً خوب از خجالت خیانت‌های او در ورزشگاه‌ها درمی‌آیند. دیروز پرسپولیسی‌ها زخمی خیانت و جاه‌طلبی‌های او بودند و امروز تراکتوری‌ها دشنه خور بی‌معرفتی او شده‌اند.
باشگاه تراکتور نیز در اتفاق‌های اخیر؛ از کنار گذاشتن او و ماجرای هتل تا نپذیرفتن عذرخواهی‌اش، نشان داده همان راهی را خواهد رفت که پرسپولیسی‌ها رفتند؛ بی‌خیال شدن دروازه‌بانی که خوشی زیر دلش زده است.
غم‌انگیزتر اینکه بخشی از هواداران استقلال هم در فضای مجازی از هم اکنون با انتقال احتمالی او به این تیم مخالفت می‌کنند و تلاش دارند مانع حضورش در جمع آبی‌پوشان شوند. به این ترتیب، بیرانوند در سال‌های پایانی دوران بازیگری‌اش با وضعیتی عجیب روبه‌رو شده است؛ از اینجا مانده و از آنجا رانده!
از منظر روان‌شناسی اجتماعی، تکرار چنین الگوهایی می‌تواند نشانه ضعف در مدیریت تعارض، کنترل واکنش‌های هیجانی یا ارزیابی پیامدهای بلندمدت رفتار باشد. شاید رسیدن سریع به شهرت و ثروت، بدون فرصت کافی برای تقویت مهارت‌های ارتباطی و مدیریت بحران، یکی از فرضیه‌های قابل بررسی درباره چنین رفتارهایی باشد؛ هرچند درباره زندگی و تربیت شخصی بیرانوند نمی‌توان بدون شواهد قضاوت کرد، اما در این مورد می‌توان با اطمینان سخن گفت که او معتاد دیده شدن و خمار حاشیه‌سازی برای خودش است وگرنه کدام بازیکنی در قامت او که بیشترین تعداد جام جهانی را در میان بازیکنان ایرانی دارد، این‌گونه حاضر است برای خودش در ورزشگاه‌ها دشمن بتراشد؟ بیرانوند بنا به هزار دلیل شخصی تصمیم گرفته نامش در فوتبال ایران با یاغی‌گری و شکایت و حاشیه گره بخورد و این درست نقطه مقابل قاطبه فوتبالیست‌های ایرانی است که برای آنها نام و جایگاه بین هواداران همیشه مهم بوده است. شاید اگر علی بیرو هم مشاوران درست‌تری داشت و پول برایش مهم‌تر از اعتبار و نام نیک نبود، امروز او در زمره ۱۰ بازیکن محبوب تاریخ ایران بود. اما افسوس که او قدر مسیری که از به دست کردن دستکش کارواش تا بدست آوردن دستکش طلایی طی کرد را نمی‌داند.