آرزوها اگر از حد اعتدال خارج شوند، به زنجیری برای فکر و جان تبدیل می‌شوند. امام علی (ع) در حکمت ۲۷۵ نهج‌البلاغه می‌فرمایند: «آرزوها چشم بصیرت را کور می‌کنند.» وقتی ذهن انسان مدام درگیر خیال‌پردازی و رسیدن به خواسته‌های دور و دراز دنیوی باشد، قدرت تحلیل و درک واقعیت‌ها را از دست می‌دهد. در این حالت، انسان چنان مسحور سراب می‌شود که حقایق آشکار پیرامونش را نمی‌بیند. این کوریِ باطنی، بزرگ‌ترین مانع برای شناخت مسیر درست و چشیدن آرامش واقعی است؛ چرا که صاحبِ آرزو، به جای زندگی در لحظه، در زندانِ «ای کاش‌ها» اسیر می‌شود.
امام علی علیه السلام می‌فرمایند:
الأَمانِیُّ تُعمی أعیُنَ البَصائِرِ .
آرزوها، چشم‌های بصیرت را کور می‌کنند .
نهج البلاغة : الحکمة ٢٧٥
نظر شما