اعتراضهای خشونتآمیز در پایتخت آلبانی برای چهارمین روز متوالی ادامه دارد و به یکی از شدیدترین بحرانهای سیاسی این کشور در سالهای اخیر تبدیل شده است. نخستوزیر ادی راما صراحتاً از استعفا امتناع کرده و تنشها همچنان بالاست. به طور عمده این رویارویی شدید میان معترضان و پلیس برقرار است. معترضان سنگ، آجر، کوکتل مولوتوف و مواد آتشزا پرتاب میکنند و سطلهای زباله را به آتش میکشند و موانع به وجود میآورند. پلیس نیز با گاز اشکآور، خودروهای آبپاش و باتوم به مقابله برمیخیزد. در جریان درگیریها، چندین ساختمان دولتی از جمله وزارت آموزش، وزارت دادگستری و وزارت دارایی مورد حمله و آتشسوزی قرار گرفتند. بانکها، مغازهها و دستگاههای خودپرداز نیز تخریب یا غارت شدند. مقامات رسمی اعلام کردند که تنها در روز چهارشنبه دستکم ۸۹ نفر مجروح شدند که ۶۱ نفر از آنها پلیس بودند و دهها نفر هم بازداشت شدند.
مطالبات معترضان: از شهریه تا برکناری دولت
ریشه این ناآرامیها به جنبش «فلامینگو» بازمیگردد که ماهها پیش در مخالفت با پروژه ساخت یک مجتمع تفریحی لوکس در سواحل جنوبی آلبانی شکل گرفت. این پروژه با جرد کوشنر، داماد دونالد ترامپ مرتبط است و به اتهام فساد و تخریب محیط زیست جنجالآفرین شده است. این هفته، نارضایتی دانشجویان از هزینه و کیفیت آموزش عالی، شرایط خوابگاهها و چشمانداز شغلی به جرقه جدیدی تبدیل شد و آنها به سرعت به جنبش گستردهتر ضد دولتی پیوستند. خواسته اصلی معترضان اکنون برکناری نخستوزیر ادی راماست.
ادی راما روز پنجشنبه سکوت خود را شکست. او در بازدید از ساختمان سوخته کالج اروپا در پیامی ویدئویی، خشونتها را به «دستهای پنهان مخالفان» نسبت داد و سوگند یاد کرد که روند الحاق آلبانی به اتحادیه اروپا را ادامه خواهد داد. راما در بیانیهای به رویترز، امکان استعفا را قاطعانه رد کرد و گفت: «دولتها از طریق انتخابات دموکراتیک تغییر میکنند، نه با خشونت». همزمان، اعتراضها به شهرهای شکودر و الباسان نیز گسترش یافته است.
هیئت نمایندگی اتحادیه اروپا نسبت به «تشدید خشونتها» ابراز نگرانی کرده و از همه طرفها خواسته خویشتنداری نشان دهند. آلبانی بیش از یک دهه است که در صف پیوستن به اتحادیه اروپا قرار دارد و تاکنون توانسته موفقیتهایی هم در این مسیر بدست بیاورد. در میان گروههای سیاسی داخلی، حزب دموکرات مخالف اگرچه حمایت خود را از دانشجویان اعلام کرده؛ اما تحلیلگران معتقدند این اعتراضها فاقد یک جایگزین سیاسی یکپارچه محسوب میشود و آینده اوضاع همچنان مبهم باقی مانده است.



نظر شما