تربیت دینی کودک در نگاه علمای ربانی، فرایندی مرحله‌مند و متناسب با مراحل رشد روانی و ادراکی اوست. مرحوم آیت‌الله حاج‌آقا مجتبی تهرانی با استناد به سیره نبوی، هفت‌سالگی را نقطه عطفی در آموزش عملی نماز به کودک می‌دانند.
در روایتی از پیامبر اکرم(ص) نقل شده است که حضرت فرمودند: «عَلِّمُوا أَوْلَادَکُمُ الصَّلَاةَ إِذَا بَلَغُوا سَبْعًا»؛ هنگامی که فرزندانتان به هفت‌سالگی رسیدند، نماز را به آنان بیاموزید.( کنزالعمّال، ج ۱۶، ص ۴۴۱.)
در این مرحله، موضوع «آموزش رفتاری» مطرح می‌شود؛ به این معنا که والدین تا پیش از این سن، باید نماز خواندن خود را به کودک نشان دهند، اما از هفت‌سالگی به بعد، لازم است نماز خواندن را به‌صورت عملی به او آموزش دهند.
کودک در این سن، به‌تدریج و درعین‌حال با سرعت، اعمال عبادی را فرا می‌گیرد. او از آنچه می‌بیند، تصویر ذهنی برمی‌دارد و آن را در حافظه خود ثبت می‌کند؛ ازاین‌رو، آموزش‌های رفتاری می‌توانند به‌سرعت بر او تأثیر بگذارند.
پس از آموزش عملی نیز نباید کودک را کاملاً رها کرد؛ بلکه لازم است با تکرار آموزش‌ها و درخواست انجام رفتارهایی که آموخته است، روند یادگیری او پیگیری شود.
برای مثال، هنگامی که یکی از والدین به نماز می‌ایستد، ابتدا باید به فرزند خود بگوید: «عزیزم! به من نگاه کن. به این کاری که انجام می‌دهم، نماز می‌گویند».
نظر شما