ادعیه و اذکار تا هنگامی که از مرتبه لسان به عمق جان و باور باطنی سرایت نکنند، ایمنی‌بخش نخواهند بود. حضرت آیت‌الله جوادی آملی با تمثیلی روشن، حقیقت اضطرار و تفاوت گفتن ذکر پناهندگی با ورود به پناهگاه را تبیین کرده‌اند.
آیت الله العظمی جوادی آملی:
انسان باید مضطر باشد و سوز او را داشته باشد. اگر واقعاً مضطر شدی، از خدا پاسخ می‌گیری و وقتی سوز و عشق خدا را داشتی، محبوب خدا می‌شوی: «إِن کُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحبِبکُمُ اللَّه»
مضطر باید خود را در پناه خدا قرار دهد نه فقط آن لفظ را بخواند؛ مثل این می‌ماند که آژیر خطر زده شود ولی او به پناهگاه نرود یا اینکه اعوذ بالله من الشیطان الرجیم را بخواند ولی به خدا پناه نبرد، بلکه باید به پناهگاه خدا رفت.
منبع: کتاب حوزه و روحانیت، ص۹۰
نظر شما