گاهی انسان با ظاهری آراسته و کلامی شیرین، دین را در خدمت اهداف دنیایی خود قرار می‌دهد.امام صادق(ع) در هشداری صریح، این دسته از افراد را نه تنها گمراه، بلکه گستاخ در برابر پروردگار می‌خواند.این روایت، پرده از حقیقتی برمی‌دارد که در آن ظاهرِ کلام با باطنِ نیات، تضادی عمیق دارد. در همین رابطه بیانات استاد اخلاق، مرحوم آمجتبی تهرانی را تقدیم حضور شما فرهیختگان می کنیم:
امام صادق(ع):
«وَ أَلْسِنَتُهُمْ أَحْلَی مِنَ الْعَسَلِ»؛ حضرت چقدر زیبا تعبیر می کند- حرف که می زند، شیرین تر از عسل صحبت می کند، «وَ أَعْمَالُهُمُ الْبَاطِنَةُ أَنْتَنُ مِنَ الْجِیَفِ»؛ و امّا آن چیزی که دارد در دلش می گذرد و به اصطلاح قند آب می کند متعفن تر از «جیفه» است. به زبان او یک مفهوم و در دلش مفهوم دیگری است و دنبال مورد دیگری است. «أَ فَبِی یَغْتَرُّونَ أَمْ إِیَّایَ یُخَادِعُونَ أَمْ عَلَیَّ یَجْتَرُونَ...»؛ این ها به سبب منِ خدا این گونه مغرور شدند، یا می خواهند سر من کلاه بگذارند، با من دارند بازی می کنند و دین من را ملعبه برای رسیدن به دنیا کرده اند. تعبیر سوّم این است که جرأت به من پیدا کردند و می خواهند با من بجنگند.
منبع: وسائل الشیعه، ج۱۵، ص۳۵۷
نظر شما