گاهی بعضی از ما در مسیر انتظار، با نوسان‌های زندگی دچار غم و اندوه می‌شویم؛ اما امام علی (ع) در کلامی کوتاه و تکان‌دهنده، راه التیام دردها و شفای از زخم ها را به ما نشان می‌دهند. ایشان یادآوری می‌کنند که انتظار واقعی، با پیوند خوردن به رحمت بی‌حد و مرز خدا ممکن است. یعنی همان قدرتی که از دل ناامیدی، امید می‌سازد.
امام علی(ع) در مورد این امر می‌فرمایند:
«اِنتَظِروا الفَرَجَ وَلا تَیأسُوا مِن رَوحِ الله؛ همواره در انتظار (فرج و ظهور صاحب‌الزمان علیه‌السلام) باشید و یأس و ناامیدی از رحمت خدا به خود راه مدهید.»(بحار، ج ١٥، ص ١٢٣)
اشان در این جمله، دو نکته‌ی بسیار مهم را به ما می‌گویند. اول اینکه باید منتظر باشیم، اما نه یک انتظار بدون اقدام و منفعل؛ بلکه انتظاری که با قدرت همراه باشد. دوم و مهم‌تر از آن، این است که هرگز نباید اجازه دهیم ناامیدی سراغمان بیاید. چرا؟ چون وقتی ما به رحمت خدا ایمان داشته باشیم، می‌دانیم که هیچ سختی‌ای همیشگی نیست و گشایش حتمی است. در واقع این حدیث می‌گوید؛ برای اینکه بتوانیم منتظر ظهور باشیم، باید ابتدا قلبمان را از ترس و ناامیدی پاک کنیم و به رحمت بی‌نهایت خدا تکیه کنیم.
نظر شما