آیت‌الله مصباح یزدی در خاطره‌ای از دوران جوانی خود، به نقل از حضرت آیت‌الله العظمی وحید خراسانی، به قانونی در عالم اشاره می‌کند که بر اساس آن، موجودات در راه موجودی دیگر فدا می‌شوند. ایشان با بیان مثالی از درختی در باغچه، این مقدمه را برای تبیین ارزش شهادت در راه خدا و دین بیان می‌کنند و تأکید دارند که انسان در راه هر چیزی فانی شود، ارزش همان چیز را پیدا می‌کند.
جمله‌ای را از حضرت آیت‌الله العظمی وحید خراسانی به یاد دارم. ایشان در بازار تهران منبر می‌رفتند. شب‌ها در مسجد، پس از نماز مرحوم آقای خونساری، منبر می‌رفتند. ما هم علاقه زیادی داشتیم که همراه ایشان برویم؛ هر جا ایشان برای منبر می‌رفتند، ما هم به آنجا می‌رفتیم.
من حدود بیست سال داشتم، شاید هم هنوز بیست ساله نشده بودم. ایشان فرمودند: «قانونی در این عالم وجود دارد که موجودات در راه موجود دیگری فدا می‌شوند.»
درختی که در باغچه قرار دارد، آب، غذا، مواد غذایی و مانند این‌ها در راه رشد آن درخت مصرف می‌شوند و در واقع، فدای آن درخت می‌شوند تا آن درخت رشد کند.
ایشان این مقدمه را بیان کردند تا توضیح دهند کسی که در راه خدا، دین خدا و همان چیزی که به خاطر آن به شهادت رسیده است، شهید می‌شود، ارزش آن را پیدا می‌کند.
آدمیزاد چقدر ارزش دارد؟
ارزش او همان دیه‌ای است که مثلاً اگر از دنیا برود، باید به‌عنوان دیه پرداخت شود؛ اما انسان زمانی ارزش پیدا می‌کند که در راه دین، خدا یا اولیای خدا شهید شود و ارزش آن‌ها را پیدا کند.
انسان در راه هر چیزی فانی شود، ارزش همان چیز را پیدا می‌کند. پس باید ببینیم ما در راه چه چیزی فانی می‌شویم.
بعضی‌ها در راه شکم فانی می‌شوند و همان ارزشی را پیدا می‌کنند که شکم و محصولات آن دارد. اگر عمری را صرف کنیم و عمر خود را در مقابل چیزی مانند سیر کردن شکم یا لذت دیگری قرار دهیم، ارزش ما نیز به همان اندازه و در حد همان چیزی خواهد بود که عمرمان را برای آن صرف کرده‌ایم.
اما اگر در راه دین فانی شویم و وجودمان را وقف دین کنیم، ارزش دین را پیدا می‌کنیم.
این سخن با گذشت شصت و چند سال هنوز از یادم نرفته است؛ حتی محل بیان آن را هم فراموش نکرده‌ام.
نظر شما