وی اظهار کرد: تقلیل دادن آن نطق تاریخی به یک دادخواهی ساده، غفلت از اسرار بزرگ تاریخ اسلام به شمار می‌رود و جایگاه والای آن را مخدوش می‌سازد. اقدام حضرت زهرا (س) در آن مقطع حساس، در واقع یک «قیام قرآنی» و هم‌سنگ با خطبه غدیر به عنوان یکی از ارکان فلسفه سیاسی اسلام ارزیابی می‌شود. این حرکت بنیادین نقش مستقیم و بی‌بدیلی در نگهبانی از حیات قرآن کریم، صیانت از رسالت نبوی و استمرار زعامت معصوم در ساختار دینی امت اسلامی تا ظهور حضرت حجت (عج) ایفا کرده است.
وی با معرفی اثر «فاطمیات» نوشته احمدرضا اخوت و کاظم رجب‌علی، این کتاب را ذخیره‌ای امت‌ساز و تکیه‌گاهی مطمئن برای شناخت جایگاه امامت معرفی کرد و افزود: در این اثر به نقش آفرینی چهار بانوی صدر اسلام یعنی حضرت خدیجه، حضرت فاطمه (س)، حضرت زینب(س) و حضرت ام‌کلثوم به عنوان تکیه‌گاه‌های امت پرداخته شده که با سیره تمدن‌ساز خود، استمرار خط امامت و رسالت را تضمین نموده‌اند.
کامرانی تأکید کرد: اگر نقش‌آفرینی سیاسی، حاکمیتی و تمدنی حضرت زهرا (س) در آن ایام بحرانی (بین ۷۵ تا ۹۵ روز پس از رحلت پیامبر(س)) نبود، خطر حذف کامل شخصیت و شخص حضرت علی (ع) و امامت فرزندان ایشان به طور جدی وجود داشت.
وی یادآور شد: حضرت زهرا (سلام الله علیها) در آن دوران، افزون بر نقش مادری و همسری، به عنوان یک رهبر و کنشگر مؤثر سیاسی و بنیان‌گذار فلسفه انقلاب در امت ظاهر شدند.
استاد حوزه بر لزوم عبور از نگاه‌های تک‌بعدی و سنتی به شخصیت حضرت زهرا (س) تأکید کرد و گفت: آن بانوی بزرگوار شخصیتی جامع‌الأطراف در تمامی ابعاد تاریخی، فقهی، کلامی، اجتماعی، اخلاقی و سیاسی هستند. امیدواریم با ترویج این نگاه نوین و عمیق در جامعه بانوان، سیره فاطمی به عنوان الگویی کامل برای هدایت و معرفت‌آموزی بیش از پیش احیا و تبیین گردد.
نظر شما