از توسل به حضرت زهرا(س) تا کشف سندی که سال‌ها گم شده بود

آقای آیت الله سید نصرالله بنی صدر می‌گفت:
شخصی پیش من آمد و گفت: من از فلانی طلبی داشتم و قبض رسیدش هم نزد من است. اکنون او وفات کرده و ورثه او طلب مرا نمی‌پردازد، به آسید عبدالکریم لواسانی (رئیس دادگستری آنجا) هم مراجعه می‌کنم، او هم دائماً پشت گوش می‌اندازد و ترتیب اثر نمی‌دهد.

آقای سید نصرالله بنی صدر می‌فرمود: من به آسید عبدالکریم گفتم: شما چرا اقدام نمی‌کنید؟ گفت: من همسر شخص متوفّی را می‌شناسم. زن بسیار صالحی است. او می‌گوید: شوهر من طلب او را پرداخت کرده، ولی قبض رسیدش گم شده است.
من گفتم: اینکه نمی‌شود، الآن در دست او مدرک هست! مرحوم لواسانی گفته بود: من چون به حرف این زن صالحه اطمینان دارم، تا هستم، اقدام نمی‌کنم. بعد از من اشخاص دیگری که اطمینان ندارند، مطابق حکم قضایی اقدام کنند. من به علم خودم عمل می‌کنم.

بعد از چند روز آسیّد عبدالکریم پیش من آمد و گفت: بیا برویم به صورت طلبکار تُف بیندازیم، قبض پیدا شده است! گفتم: چطور پیدا شد؟ گفت: این زن به حضرت زهرا(س) یا حضرت ولی‌عصر(عج) (تردید از بنده است) توسّل پیدا می‌کند و در خواب شوهرش را می‌بیند و گلایه می‌کند که این چه وضعی است؟ شما قرض پرداخت کردی و نگفتی قبض رسید کجاست و ما هم اطلاع نداریم کجاست و طلبکار هر روز ما را تعقیب می‌کند و ما آسایش نداریم! شوهرش می‌گوید: قبض الآن لای فلان کتاب است که به فلان‌کس فروخته شده است و خانه‌اش هم در فلان‌جا منزل چندم است و کتاب در بالای ردیف در فلان‌جای منزل قرار دارد. مطابق همان نشانی می‌روند و قبض را پیدا می‌کنند!
این قضیه را مرحوم والد ما از آقای بنی صدر نقل می‌کرد. یادم نیست که خودم هم از آقای بنی صدر شنیدم یا نه.

منبع: جرعه‌ای از دریا، ج ۲، ص ۶۱۵