البته به فتوای تمام مراجع تقلید، احتیاط واجب، ترک تراشیدن ریش می باشد، خواه با ماشین ریش تراشی که مانند تیغ عمل کند، خواه با تیغ ریش تراشی، و پیرامون این عمل روایات متعددی وجود دارد، ولی تعدادی از آن ها صراحت ندارند و یا در بحث سندی ضعیف می باشند، و در این بین شاید تنها روایت محکم که بتوان به آن تکیه کرد، روایتی باشد که در کتاب قرب الاسناد، صفحه 122 ذکر گردیده است. محمدی اشتهاردی در این باره می نویسد: این کتاب را یکی از علمای مورد اعتماد شهر قم که در قرن سوم هجری می زیسته و از اصحاب امام هادی (ع) و امام حسن عسگری (ع) محسوب می گردیده نوشته است و چون با عصر امامان (ع) نزدیک بوده، اسنادش به امامان (ع) نزدیک است، از این رو کتابش به نام قرب الاسناد نام گذاری شده است، و این کتاب را محدث خبیر و عالم ربانی؛ عبدالله بن جعفر حمیری به تحریر درآورده است.

مرحوم آیت الله نمازی می نویسد: عبدالله بن جعفر حمیری، معروف به ابوالعباس قمی، از اصحاب امام هادی و امام حسن عسگری (ع) بوده است و «ثقة جلیلٌ بالاتفاق؛ و او به اتفاق علمای ما، شخص مورد اطمینان و بزرگی بوده است».

به هر حال عبدالله بن جعفر در کتاب قرب الاسناد از علی بن جعفر (برادر امام کاظم (ع)) نقل می کند که گفته است: از امام کاظم (ع) پرسیدم: آیا تراشیدن شارب (سبیل) جایز است؟
ایشان فرمودند: جایز است.
سپس پرسیدم: آیا تراشیدن ریش نیز جایز می باشد؟
در پاسخ فرمودند: «اَمّا مِن عارضَیهِ فَلابَاسَ، وَ اَمّا مِن مَقدَمِهِ فَلا؛ اما تراشیدن گونه ها (و قسمت های بالای ریش) اشکال ندارد، ولی تراشیدن جلو ریش جایز نمی باشد».
ناگفته نماند که علی بن جعفر، از بزرگان و محدثین عادل و بسیار در سطح بالا بوده است و علما بیان داشته اند: سخن گفتن در محور وثاقت علی بن جعفر، مانند سخن گفتن در وثاقت امام معصوم می باشد.

علاوه بر روایات فوق، روایاتی دیگر در باب نهی از ریش تراشی موجود می باشد که آن ها نیز دارای سندیت محکمی می باشند، به نحوی که پیامبر (ص) فرموده اند: سبیل هایتان را کوتاه نمایید و ریش های خود را بلند نگه دارید و خود را شبیه یهودیان مگردانید و همچنین در روایتی دیگر فرموده اند: مجوسان، ریش های خود را می تراشند و سبیل ها را بلند نگه می داند، ولی ما مسلمین سبیل ها را کوتاه کرده و محاسن را بلند نگه می داریم. (وسائل الشیعه ج2)و در حدیثی، از امام رضا (ع) نقل شده است که ایشان فرموده اند: همانا مردان از زنان به وسیله ریش شناخته می شوند. (سفینه البحار، ج2)

از این رو بعضی از فقهای بزرگوار براساس این روایات و تاییدات دیگر و عمل اصحاب، فتوای به عدم تراشیدن ریش داده اند، چرا که این روایات محکم و صحیح می باشد و از نظر مدلول و صراحت، آشکار می باشد و کسی از آن اعراض ننموده است.

منابع:
1- حمیری، عبدالله بن جعفر. قرب الاسناد، ص 122.
2- نمازی شاهرودی، علی. مستدرکات علم رجال الحدیث، ج4: ص 503.
3- محدث قمی. سفینه البحار، ج2: ص 508.
4- شیخ حرعاملی. وسائل الشیعه، ج1: ص 423.
5- نظری. کشکول نظری. ج4: ص 48.
6- محمدی اشتهاردی. چرا؟، ص 252.