تهلیل (لا اله الا الله)
در حدیثی آمده ذکر گردیده است، چنانچه اگر هفت آسمان و هفت زمین در کفه ای قرار گیرند و این کلمه (لا اله الا الله) در کفه ای دیگر، کفه ای که حاوی لا اله الا الله می باشد برتری می یابد (وسایل الشیعه، ج4: 1224)، و در این باره امام صادق (ع) در روایتی می فرمایند:
قول لا اله الا الله ثمن الجنّة؛ بهای گفتن لا اله الا الله بهشت می باشد.(همان: 1225)، و نیز طبق روایتی از حضرت امام باقر (ع) به نقل از پیامبر مکرم (ص) آمده است که: لیس شیءٌ اِلا و له شیءٌ یعدله الّا الله، فانّه لایعدله شیءٌ، و لا اله الا الله فانّها لایعدلها شیءٌ؛ هر چیزی همتائی دارد، جز خداوند که همتائی ندارد و جز لا اله الا الله که چیزی با وی برابری نمی کند.(همان: 1124)

استغفار
استغفار نیز یکی از اذکار وارد شده است، به نحوی که دکتر غضنفری بیان می دارد بنا بر آنچه از اخبار و احادیث بر می آید این ذکر دو اثر مطلوب دارد، اثر اول که برای تمام اذکار ثابت است همان افزایش توان روحی و قوت و قدرت قلب و افزایش ارتباط با خداوند است، و اثر دوم برای آمرزش خطاها و گناهان می باشد چه این خود توبه ای زبانی محسوب می شود و در این باره امام صادق (ع) می فرمایند:
اذا اکثر العبد مِن الاستغفار رفعت صحیفته و هی یتلألأ؛ هرگاه بنده ای بسیار استغفار نماید، نامه ی عملش در حالی که بسیار می درخشد به سوی خداوند می رود (بالا می رود). (اصول کافی، ج2)، وهمچنین از امام رضا (ع) در این باره آمده است که ایشان فرموده اند:
مثل الاستغفار مثل ورقٍ علی شجرةٍ تحرّک فیتناثر...؛ مَثَلِ استغفار و ریختن گناهان مانند مَثَل درختی است که آن را تکان دهی و برگهایش بریزد.

تسبیح حضرت زهرا (س)
یکی از اذکار وارده در روایات و نیز به عنوان تعقیبات نماز، تسبیح حضرت زهرا (ع) است به نحوی که امام باقر (ع) آن را بهترین وسیله ستایش خداوند می شمارد و می فرمایند:
ما عبّد الله بشیءٍ مِن التّحمید الضل مِن تسبیح فاطمة (ع) و لو کان شیءٌ افضل منه لنحله رسول الله (ص) فاطمة (ع)؛ به چیزی بالاتر از تسبیح حضرت زهرا (علیها السلام) نمی توان خداوند را ستایش نمود، زیرا اگر چیزی بالاتر از آن بود، پیامبر (ص) آن را به فاطمه (علیها السلام) هدیه می کرد. (وسایل الشیعه، ج4: 1024)

صلوات
در این باره صاحب وسائل الشیعة در ده باب، روایات گران سنگی را نقل می فرماید که به نحوی که می نویسد امام باقر یا امام صادق (ع) می فرمایند:
اثقل ما یوضع فی المیزان یوم القیمةٍ الصّلاة علی محمدٍ و اهل بیته؛
سنگین ترین چیز در قیامت بر کفه ی ترازو، درود فرستادن بر پیامبر (ص) و اهل بیت ایشان می باشد، و همچنین پیامبر اکرم (ص) می فرمایند:
مَن قال فی آخر کلامه الصّلاة علیّ و علِیٌّ دخل الجنّة؛ کسی که در آخر سخنش صلوات بر من و بر علی (ع) بفرستد وارد بهشت می شود. (همان: 1214، 1216)

بسمله
یکی دیگر از اذکار مهم «بسم الله الرحمن الرحیم» است، آیه ای که 114 بار در قرآن کریم وارد شده است به نحوی که پیامبر (ص) در اهمیت آن می فرمایند:
کلّ امرٍ ذی بالٍ لایذکر بسم الله فیه فهو ابتر؛ هر کار مهمی که بسم الله در آن آورده نشود، ناتمام خواهد ماند. همچنین آن حضرت می فرمایند:
اذا قال المعلّم للصّبی قل بسم الله الرحمن الرحیم، فقال الصّبیّ بسم الله الرحمن الرحیم کتب الله برائةً للصّبی و برائةً لابویه و برائةً للمعّلم؛ وقتی معلم به بچه بگوید بسم الله الرحمن الرحیم و او این جمله را بر زبان آورد خداوند برای او پدر و مادرش و نیز معلم، برائت از آتش را می نویسد. (تفسیر مجمع البیان، ج1، 18)

حمدله (الحمدالله رب العالمین)
گفتن این ذکر در مواقع عدیده ای از جمله، مواقع رسیدن نعمت، نگاه کردن به آینه، صبح و عصر هر روز... سفارش شده است و از این رو امام صادق (ع) می فرماید:
مَن قال اربع مرّاةٍ اذا اصبح الحمدلله رب العالمین فقد ادّی شکر یومه، و مَن قالها اذا امسی فقد ادّی شکر لیلته؛کسی که هنگام صبح و عصر چهار بار الحمدلله رب العالمین بگوید شکر روز و نیز شکر شب را به جای آورده است.(وسائل الشیعة، ج4: 1195)، و همچنین پیامبر مکرم اسلام (ص) نیز در این زمینه می فرماید:
لا اله الا الله نصف المیزان و الحمد لله یملؤه؛ لا اله الا الله نصف میزان اعمال را در بَر می گیرد و الحمدلله رب العالمین آن را پُر می نماید. (همان: 1196؛ ره رستگاری، ج1: 106- 108)