افراد محروم از بوی بهشت
کنیز امام صادق (ع) به نام سالمه نقل کرده است که امام (ع) در ساعات آخر عمر شریفشان، جمعی از بستگان خود را نام برده و فرمودند: فلان مبلغ پول به آن ها بدهید، از جمله هفتاد دینار به حسن افطس بدهید.
عرض کردم: آیا به حسن افطس که قبلاً با کارد بزرگی به شما حمله کرده وی می خواست شما را به قتل برساند بدهیم؟
امام صادق (ع) آیه 21 سوره مبارک رعد را که درباره ی صله رحم است خواندند و فرمودند: آیا نمی خواهی به فرمان این آیه عمل کنیم؟
ای سالمه! خداوند بوی خوش بهشت را به گونه ای آفرید، که به فاصله ی دو هزار سال راه آن استشمام می گردد. ولی همین بوی خوش با تمام گستردگیش به افرادی که عاق والدین گردیده و کسانی که صله رحم را به جا نیاورند نمی رسد.

مومن راضی است به رضای خدا!
حضرت امام صادق (ع) بعد از آن همه شکنجه جسمی و روحی سرانجام به وسیله ی انگور زهرآلود مسموم گردیدند و هر روز و هر ساعت ضعیف تر می گردیدند، چنانچه هنگامی که یاران امام (ع) ایشان را می دیدند بسیار متاثر و اندوهگین می گردیدند، به نحوی که روزی یکی از یاران امام صادق (ع) پس از دیدن ایشان عرض نمود: آقا چرا چنین ضعیف شده اید؟ و بدن شریفتان تحلیل رفته است؟ سپس دلش سوخت و بسیار گریه نمود.
سپس حضرت به او فرمودند: چرا گریه می کنی؟
او گفت: چرا گریه نکنم وقتی شما را در چنین حالی می بینم؟
امام صادق (ع) فرمودند: آرام باش و گریه نکن؛ بدان اگر اعضای بدن مومن را از هم جدا کنند، برای او خیر است چنانچه اگر نیکی ها و خوبی ها برای او اتفاق افتد، و در هر دوی آن ها خیر و صلاح می باشد و مومن راضی است به رضایت الهی.

افراد دور از شفاعت ما
در روایتی دیگر از ابوبصیر نقل شده است که بعد از رحلت امام صادق (ع) نزد همسر ایشان «ام حمیده» آمده و تسلیت عرض کردم، و هنگامی که مرا دید گریه نمود و من از گریه او گریستم.
آنگاه گفت: ای ابا محمد؛ اگر هنگام وفات آن حضرت حاضر بودی، چیز عجیبی را می دیدی! آن حضرت هنگام وفات و در آخرین لحظات چشمانشان را باز نموده و فرمودند: «اَجمِعُوا لی کُلِ مَن بَینی وَ بَینَهُ قَرابَةٌ؛ تمام خویشانم را جمع کنید. ما نیز خویشان حضرت را جمع کردیم.
سپس حضرت نگاهی به آنان نموده و فرمودند: اِنَّ شَفاعَتَنا لاتَنالُ مُستَخفاً بِالصّلوةِ؛ به راستی شفاعت ما به کسی که به نماز اهمیت ندهد و آن را سبک بشمارد نمی رسد.
پس از آن امام (ع) وصیت های خود را نمود و ودایع امامت را به فرزندش موسی بن جعفر (ع) تحول دادند و جان سپردند.

منابع:
1- انوارالبهیة محدث قمی: 266، 268.
2- آمال الواعظین، ج2: 514، 515.
3- ثواب الاعمال: 288.
4- سیری در سیرت پیشوایان: 41، 42.