اما وقتی پای درد دل ساکنان روستای پرکندآباد نشستیم دیدیم دل پری دارند و مشکلاتی دارند که برخی از آنها را می‌توان به سادگی حل کرد، اگر همتی باشد. آفتاب کم رمق عصر پاییزی بچه‌ها را به کوچه کشانده و همین که خودرو روزنامه جلو مسجد امام رضا(ع) پرکندآباد توقف می‌کند، بچه‌ها کنجکاوی می‌کنند تا بدانند جریان چیست و دقایقی بعد من و همکارانم در مسجد رو به روی مردم نشسته ایم تا آنها از مشکلاتشان برای ما بگویند.
ابتدا به نمایندگی از مردم حرفهای دهیار سابق و شورای جدید و قدیم را می‌شنویم.

مشکلات از ورودی روستا...
حیرانی، دهیار سابق روستا، درباره برخی مشکلات و پیگیری‌های انجام شده برای رفع آنها می‌گوید: مشکلات ما از ورودی روستا آغاز می‌شود، جاده‌ای که از انتهای توس 75 آغاز و تا روستا 2 و نیم کیلومتر می‌شود و هیچ روشنایی ندارد.
وی ادامه می‌دهد: برای تامین روشنایی این مسافت، به شرکت برق مراجعه کردیم، ولی آنها گفتند این مربوط به ما نیست و اداره راه باید مشکل را حل کند و آنها هم کاری نکردند، البته این اواخر قولهایی داده شده، ولی رئیس شرکت برق منطقه 9 موافقت نکرد با اینکه هزینه این کار هم تأمین شده است. دومین مشکل که دهیار سابق به آن اشاره می‌کند بوی نامطبوعی است که در لحظه ورود به روستا آزاردهنده است.
او در باره این مشکل هم می‌گوید: اداره بهداشت پیگیر این بوده که بوی فاضلاب کمتر شود، ولی بو تمام شدنی نیست، چون در این منطقه 2 تصفیه خانه کار می‌کند و این بو وقتی بیشتر می‌شود که دستگاه‌های هوادهی خاموش می‌شود، چون اگر این دستگاه‌ها خاموش باشد برق کمتری مصرف می‌کند و این به نفع پیمانکار است.

مشکل سگهای ولگرد
مشکل دیگری که دهیار سابق به آن اشاره می‌کند سگهای ولگرد است و او در این باره می‌گوید: از شهرداری پیامکی آمده که پیمانکار، برای گرفتن هر سگ ولگرد 15 هزار تومان می‌گیرد و البته هنوز کاری انجام نشده است. وقتی حیرانی بحث سگها را مطرح می‌کند خیلی از مردم هم در حمایت از این مشکل حرف می‌زنند و این نشان می‌دهد وجود سگهای ولگرد در پرکند آباد مشکلی جدی است که باید برای آن چاره‌ای اندیشید.
پشه سالک و معضلات آن از دیگر مشکلات اهالی پرکند آباد است که درباره آن هم از زبان افخمی از اعضای جدید شورای اسلامی این‌گونه می‌شنویم: با اینکه می‌گویند پشه سالک مربوط به نخاله هاست، اما نباید وجود سگهای ولگرد و آبهای آلوده رودخانه را هم نادیده گرفت و این هم یکی از مشکلاتی است که برای مردم خطرات زیادی دارد.

مشکل آب کشاورزی و اتوبوس
خواجوی از اعضای سابق شورای اسلامی روستا درباره مشکلات آب در این روستا می‌گوید در زمانی که قرار بود تصفیه خانه راه‌اندازی شود، به ما قول داده بودند در قبال گرفتن زمین از روستاییان برای تصفیه خانه، به ما خدماتی بدهند و حتی آن زمان قول استفاده از پساب را داده بودند تا مردم بتوانند به کشاورزی خودشان ادامه بدهند، اما وقتی پس از چند سال تصفیه خانه راه افتاد به آن وعده‌ها عمل نکردند و اکنون برای هر متر مکعب آب 50 تومان از مردم پول می‌گیرند.
بحث رفت و آمد مردم به شهر از دیگر مشکلات اهالی است که احمدی عضو شورا درباره آن می‌گوید: برای اتوبوس هم تقاضا دادیم، اما در جواب ما گفتند چون جاده کم عرض است و از طرفی روشنایی هم ندارد نمی‌توانیم به این روستا اتوبوس بدهیم در حالی که روستای نوری هم همین شرایط را دارد، اما از خدمات اتوبوسرانی استفاده می‌کند. البته بهانه دیگر هم برای ندادن اتوبوس این است که پرکند آباد در محدوده شهری نیست.
مساله آسفالت معابر پرکند آباد موضوع دیگری است که در جلسه طرح شد و آن وقت نوبت به چند نفر از اهالی رسید تا آنها هم از مشکلاتشان بگویند.
رأفتی می‌گوید: ما 30 خانواده هستیم که خانه‌های ما در منطقه جدید واقع شده است و با اینکه تا بیست متری خانه‌های ما هم گاز آمده، اما هنوز به ما گاز نمی‌دهند.
این فرد اضافه می‌کند: سال قبل مجبور بودیم نفت بخریم و امسال هم با اینکه سرما در راه است باز هم مشکل ما حل نشده است ومشکل روشنایی هم مشکل دیگر این خانواده هاست که از شرکت برق آمدند و 2 تیر برق را نصب کردند، اما کار تعطیل شد و خودشان گفتند دریل ما خراب است آنها رفتند و دیگر هم بر نگشتند.

مشکل آب آشامیدنی و مرکز بهداشت
پرکار، فرد دیگری است که درباره مشکلات پرکند آباد می‌گوید: یکی از مشکلات اساسی ما این است که به طور جدی مشکل آب داریم و این مشکل هم اصلاً با مشکل آسفالت قابل مقایسه نیست جایی که آب نباشد جای زندگی کردن نیست.
خانم باقر زاده، نیز درباره مشکلات می‌گوید: روستای ما انگار جزیره ناشناخته است مردم اینجا مجبورند برای تزریق یک آمپول به بیرون از روستا بروند و نبود مرکز بهداشتی برای بیماران مشکلاتی را فراهم کرده است.
حسین زاده هم از نبود پایگاه بسیج و فعال نبودن آن شکایت می‌کند و در ادامه درباره مشکل اتوبوس می‌گوید: به نظر من اتوبوسرانی دنبال بهانه است، اگر می‌گوید این مسیر روشنایی ندارد خب روز و تا ساعت روشنایی هوا به ما خدمات بدهند تا وقتی این مسیر درست شود.
او ادامه می‌دهد: من وقتی با روزنامه تماس گرفتم مشکل مسجد روستا را طرح کردم به این امید که خیرین بتوانند برای تجهیز و توسعه مسجد برای این روستا قدمی بردارند و اگر مشکل دیگری از مشکلات ما حل شود از برکت این مسجد است.
وی در ادامه به بحث نبود زمین ورزش هم اشاره می‌کند و می‌گوید: کاش مسؤولان همتی کنند تا بتوانیم زمینی ورزشی را برای جوانان روستا آماده کنیم.
حرفهای مردم تمام می‌شود و آماده ایم تا مسجد را ترک کنیم که دانش آموزی با زبان کودکانه خود می‌گوید: ما وقتی توی کوچه می‌آییم فوتبال بازی کنیم مردم نمی‌گذارند. چرا برای ما یک زمین ورزشی درست نمی‌کنند؟
از مسجد بیرون می‌آییم و در راه آمدن به روزنامه فکر می‌کنم حل برخی از مشکلات فقط اندکی همت لازم دارد که این روزها انگار کمتر شده است.