با تأکید بر مشترکات اسلام، مسیحیت و یهودیت، ثابت کند که اسلام و تشیع، همان ادامۀ منطقی دو دین پیشین است.
این کشیش سابق فرقۀ تعمیدی (باپتیست) در سال 1988 مسلمان و شیعه شده و نام «علی حیدر» را برای خود برگزیده است.
*****
در قسمت پیش باز هم از کارکردهای مختلف سجده در کتاب‌مقدس گفتیم و امروز در آخرین بخش از فصل مربوط به نماز، به شیوۀ نماز حضرت عیسی(ع) اشاره می‌کنیم.
در دوران حکومت سلیمان(ع)، سجده هنگام عبادت خدا در هیکل، ارزش خود را نشان می‌دهد. این مطلب در کتاب دوم تواریخ 3:7 نقل شده است.(1) این عمل در مورد پادشاهان بعدی هم نقل شده است. در دوم تواریخ 18:20 نمونه‌ای دیگر از چنین سجده‌ای به‌جماعت در هیکل را می‌یابیم.(2)
در زمان «نحمیا» اَشکال عبادت دقیقاً توصیف می‌شوند. نحمیا 6:8 می‌گوید: «و عزرا، یهوه خدای عظیم را متبارک خواند و تمامی قوم دستهای خود را برافراشته، در پاسخ گفتند: «آمین، آمین!» و رکوع نموده، و رو به زمین نهاده، خداوند را سجده کردند.» در اینجا امام جماعتی داریم که نماز را با ذکری دربارۀ بزرگی خدا آغاز می‌کند. همۀ مردم با بالا بردن دستها و بلند کردن صدایشان به این ذکر پاسخ می‌دهند. پس از آن رکوع و سپس سجده است.
در متون مربوط به دعای عیسی(ع) در باغ برای نجات از جان باختن بر صلیب نیز تأییدی بر سجده به چشم می‌خورد. در متی 39:26 عبارت «به‌روی در‌افتاد و دعا کرد» آمده است.(3) همین ماجرا در مرقس 35:14 با کلمات اضافۀ «بر زمین» نقل شده است.(4) لوقا در گزارش این واقعه اصلاً به سجده اشاره نمی‌کند و در عوض، در لوقا 41:22 تأکید می‌کند که عیسی(ع) هنگام دعا زانو می‌زند.(5) این حالت اضافی، بیانگر دوزانو نشستن بین سجده‌هاست. این توصیف، سجده را نهادن صورت بر زمین معرفی می‌کند.
آخرین گواه، مکاشفۀ یوحنا 22: 8، 9 است: «و من، یوحنا، این امور را شنیدم و دیدم و چون شنیدم و دیدم، افتادم تا پیش پاهای آن فرشته‌ای که این امور را به من نشان داد، سجده کنم. * او مرا گفت: زنهار نکنی! زیرا که هم‌خدمت با تو هستم و با انبیا، یعنی برادرانت و با آنانی که کلام این کتاب را نگاه دارند. خدا را سجده کن.»
از متون کتاب‌مقدس می‌توان اطلاعات زیادی دربارۀ سجده جمع‌آوری کرد. اول این‌که باید گفت، عبادت یا سجده بر هیچ مادۀ دیگری جز زمین ذکر نشده است. سجده به‌روشنی، نمود اطاعت و تسلیم زیردست در برابر مقام مافوق است. سجده حالتی برای عبادت است که در طول دورانی، برپایۀ کتاب‌مقدس حداقل چندین قرن، در حوزۀ وسیعی از خاورمیانه رایج بوده است. سجده دقیقاً چنین توصیف شده است: خم کردن زانوها بر زمین و گذاشتن صورت بر زمین به‌طور مستقیم در جلو و بین زانوها، به‌گونه‌ای که دوزانو نشستن در بین سجده‌ها امکان‌پذیر باشد.
خلاصه این‌که نماز به شیوۀ اسلامی تا کوچکترین اجزایش عملی رایج در کتاب‌مقدس است. فقط یک استثنا وجود دارد که از زمان داوود(ع) تا زمان عیسی(ع)، قبله‌گاه اورشلیم است نه مکه. در دیگر موارد، مشخصات نماز در اسلام و کتاب‌مقدس یکسان است. در قسمت آینده وارد فصل جدید کتاب با عنوان «روزه» خواهیم شد.
پی‌نوشت
1. «و چون تمامی بنی‌اسراییل آتش را که فرود می‌آمد و جلال خداوند را که بر خانه می‌بود دیدند، روی خود را به زمین بر سنگ‌فرش نهادند و سجده کرده، خداوند را حمد گفتند که او نیکو است، زیرا که رحمت او تا ابدالآباد است.»
2. «پس یهوشافاط رو به زمین افتاد و تمامی یهودا و ساکنان اورشلیم به‌حضور خداوند افتادند و خداوند را سجده کردند.»
3. «پس قدری پیش رفته، به‌روی در‌افتاد و دعا کرده، گفت...»
4. «و قدری پیش‌تر رفته، به‌روی بر زمین افتاد و دعا کرد...»
5. «و او از ایشان به‌مسافت پرتاپ سنگی دور شده، به زانو درآمد و دعا کرده، گفت:»