تا پیش از آغاز تخریب‌های گسترده اطراف حرم رضوی در سال ۱۳۵۴، بناهای تاریخی ارزشمندی در این محدوده قرار داشت که هم از نظر تاریخی و هم از نظر باورهای عمومی اهمیت داشتند. یکی از شاخص‌ترین آن‌ها حمام آغچه یا حمام حضرتی بود. این حمام در شمال صحن عتیق و در گذرهای فرعی بازار سنگ‌تراشان قرار داشت و پس از ساخت فلکه حضرت در حدود سال ۱۳۱۰، در حاشیه این فلکه جای گرفت. بسیاری از مردم باور داشتند که پیکر امام رضا(ع) پس از شهادت در همین مکان غسل داده شده است و همین باور، جایگاه معنوی ویژه‌ای به حمام می‌داد. زائران پیش از تشرف، برای غسل زیارت به آن مراجعه می‌کردند.

حمام آغچه از املاک وقفی آستان قدس رضوی بود و اسناد آن در مرکز اسناد آستان، بیش از هزار برگ است. نام «آغچه» بنا بر یک روایت معتبر، به یکی از همسران خیر سلطان‌حسین بایقرا نسبت داده می‌شود. این حمام تا سال ۱۲۳۹ خورشیدی تنها یک مجموعه بود و نوبتی برای مردان و زنان خدمات ارائه می‌کرد؛ اما با ساخت حمام دوم، این روند تغییر یافت و خدمات به‌صورت هم‌زمان انجام شد. مشاغل سنتی حمامی نیز در آن فعال بودند. از نظر قدمت، آغچه کهن‌ترین حمام شناخته‌شده مشهد به‌شمار می‌آید و تابلوی «حمام حضرتی» در ورودی قدیمی بازار، یادگار آن دوران است.
عکسی که میبینید، نمایی از ورودی بازار مشهد و تابلوی حمام حضرتی را کمی پیش از تخریب بزرگ نشان میدهد