البته بنا بر روایتی میسون گویا با غلام پدر خود رابطه ی غیر شرعی برقرار کرده و به یزید بارور شده است و از همینجاست که طبق فرمایش ائمه (ع) قاتل امام حسین (ع) ولد الزنا است. که این کلام شامل شمر، عمر سعد، ابن زیاد و غیر آنها نیز می شود.

میسون به دلیل اینکه نمی توانست زندگی در دمشق را تحمل کند از معاویه جدا شد و در بادیه زندگی کرد. یزید نیز در بادیه و در سایه ی حمایت مادرش بزرگ شد و در این بین معاویه نیز علاقه ی وافری داشت که یزید خلق و خویی پیدا کند تا میان او و مردم پیوند استواری برقرار شود، از این رو وقتی معاویه به خلافت رسید برای یزید برنامه ریزی کرد و تصمیم گرفت برخی از کارهای بزرگ را به او بسپارد و او برای منصب خلافتی که بعد ها عهده دار خواهد شد، آماده کندپس او را به جنگ روم فرستاد و فرماندهی سپاه احتیاطی فتح قسطنطنیه را در سال 49 هجری به او سپرد و همچنین او را امیر الحجاج کرد و هنگامی که تصمیم گرفت خلافت را به او بسپارد او را واداشت تا زندگی ای جدی و دور اندیشانه ای پیش گیرد، ولی گویا تمام تلاش های معاویه که خود فردی فاسد بود بی نتیجه ماند.

فساد یزید
در منابع آمده است هنگامی که ارتش اسلام در غذقندونه(نام سرزمینی که لشکر اسلام در آن برای حمله به روم آمده بود) برای حمله به کشور روم به انتظار یزید متوقف مانده بود و از کمبود مواد غذایی رنج می برد و از طرفی بیماری تب در میان سپاه شیوع پیدا کرده بود یزید که فرمانده ی آنها محسوب می شده است سرگرم باده گساری در دیر مران بوده و هرچه به او از طرف سپاهیان و فرمانده هان پیغام و گزارش می داده اند موثر نبوده است و بالاخره به وسیله ی پیکی سریع حادثه را به عرض معاویه می رسانند و معاویه نیز پسر بی غیرت را از شیوع بیماری و گرفتاری سپاه به قحطی خوراکی و خواربار آگاه می کند ولی یزید در جواب پدر خود می نویسد: «مرا چه باک که سپاه در غذقندونه دست به گریبان مرگ است من که در دیر مران بر متکاه ها تکیه داده و ام کلثوم (دختر عبدالله عامر زن یزید) در آغوش است!»

البته این گونه هوسبازی ها و خوش گذرانی ها آن هم در موقعیکه لشکر در تنگنا واقع شده است، جز افسرده کردن روحیه ی افسران و در هم شکستن دل با قدرت امیران و رنجانیدن قلب فرماندهان اثر دیگری نداشت.

پرونده ای سیاه
باید توجه داشت که اینگونه کارها برای یزیدی که دائم وشارب الخمر، قمارباز، میمون باز، ناکح با محارم، صاحب اشعار کفرآمیز و تارک الصلوه بود، چیز عجیبی محسوب نمی گردید. چنانچه دمیری در حیات الحیوان ومسعودی در مروج الذهب نوشته اند؛ او میمونهای زیادی داشت که لباسهای حریر و زیبا بر آنها می پوشانید و طوقهای طلا بر آنها می نمود و سوار بر اسب کرده با خود راهی می نمود و همچنین سگهای بسیاری داشته است که با دست خود آنها را شستشو میداده و  نیم خورده ی غذای انها را خودش می خورده و در اثر اعتیاد به مشروبات الکلی مست و مخمور بوده است.

او بود که واقعه ی جانسوز کربلا را به وجود آورد و امام حسین (ع) و اهل بیت و اصحاب آن حضرت را به شهادت رساند و امام زین العابدین (ع) و عمه سادات زینب کبری و دیگر علویان و فاطمیان را با آن وضع در کوچه و بازار به اسارت برداو بود که خانه ی خدا را خراب کرد و پرده ی کعبه را سوزانید همچنین او بود که در واقعه ی حره در مدینه کشف ستر زنان مهاجر و انصار کرد و سه روز مال و جان و ناموس مردم را بر سربازان خود حلال کرد و بعد از این ماجرا فرزندانی به دنیا آمدند که پدر معینی نداشتند!

بعد از آن قتل و غارتی در مدینه شد که حرمت حرم شریف نبوی هتک گردید، و مردم را داخل حرم مطهر کشتند.

چگونگی هلاکت یزید
درباره ی نحوه ی مرگ یزید، مسبب واقعی کربلا روایات گوناگونی وجود دارد و ابی مخنف این گونه می نویسد:
روزی یزید، سرمست از پیروزی ها و موفقیت های خود با جمعی از لشکریان و هواداران خود به قصد شکار عازم صحرا گردید. آنان به مساحت دو روز راه طی کردند و از دمشق فاصله گرفتند و در آن بین ناگهان آهویی ظاهر گردید. یزید جهت نشان دادن شجاعت و تهور خویش به یاران و سپاهیان گفت: کسی از شما همراه و پشت سر من نیاید، من خودم این آهو را به تنهایی شکار خواهم کرد.

سپس اسب خود را به دنبال آهو به حرکت درآورد و به سرعت از سپاهیان فاصله گرفت. آهو از این بیابان به آن بیابان و از این قطعه به آن قطعه ره می سپرد، تا به یک وادی هولناک و دره ی مخوفی قدم گذاشت، درحالی که همچنان به گریز و سیر خود ادامه می داد و یزید آن را تعقیب می کرد و بیابانهای مخوف و دره های هولناک را پشت سر می نهاد و فاصله زیادی بین او وسپاهیانش پدید آمده بود. ناگهان عطش شدیدی بر او غلبه نمود و چیزی از آب و غذا همراه نداشت. در این هنگام چشمش به فردی افتاد که کوزه ای آب در دست دارد و فورا از آن مرد آب طلب کردو آن فرد پس از دادن آب از هویت او پرسید و یزید در پاسخ گفت: من امیر المومنین یزید بن معاویه هستم.

پس آن مرد پرسید: آیا تویی که قاتل حسین بن علی (ع) هستی؟ و تویی که کشنده فرزند رسول خدایی؟ و از جای برخاست تا یزید را بکشد.

یزید نیز با سرعت تمام پا به فرار نهاد ولی ناگهان پای او در رکاب اسب گیر کرد و اسب به سرعت رو به دویدن نهاد و هرچه سرعت داشت از آن مرد فاصله گرفت و در این بین سر و صورت یزید در اثر کوبیده شدن و ساییده شدن، خون آلود گردید و به این ترتیب به قعر جهنم، جایگاه اصلی و ابدی خویش واصل شد.

البته شیخ صدوق نیز روایت دیگری در باب مرگ یزید می آورد و می نویسد: یزید شبی با حالت مستی خوابید و صبح او رامرده یافتند در حالی که بدن او تغییر رنگ داده بود! و مانند این بود که تمام جسمش ناپاکش را قیر مالیده شده باشد!
بنا به نقل منابع، یزید در شب14 ربیع الاول سال 64 هجری در سن 39 سالگی و پس از سه سال و هشت ماه حکومت مرد و میراثی پر از جنایت و خیانت و تباهی و بدبختی و ننگ ابدی از خود بر جای گذاشت و بدن نحسش را در باب الصغیر دمشق دفن کردند.

منابع:
1. عقیقی بخشایشی. عبدالرحیم، چهارده نور پاک، قم:نوید اسلام، 1381
2. طقوش. محمد سهیل، دولت امویان، ترجمه حجت الله جودکی، قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، 1384
3. بشارتی محمد علی از ظهور اسلام تا سقوط بغداد، تهران: سازمان تبلیغات اسلامی، حوزه هنری،1379
4. مدرس بستان اباد، محمد باقر. ستاره های فضیلت، تهران:دارالکتب الاسلامیه ، 1380
5. نیشابوری، عبد الحسین. تقویم شیعه، قم: دلیل ما، 1387