مارکو یوهانسون، گلر سوئدی که با مالمو سر به آسمان ساییده و با هامبورگ و بوخوم قفل محکمی به کومه‌ها زده، اینک پس از پایان مأموریت خود در هانزاروستوک و آینتراخت برانشوایگ، یک‌نفس خود را به دامنه‌های سهند رسانده است.آشیانه‌بان یاغی بوندس‌لیگا که با شعله‌های میرایش گُر گرفته و بارها شکارچیان را در آتش قهر خویش سوزانده است. هنوز عصیان یوهانسون بیست‌وهفت ساله از حافظه تاریخی ژرمن‌ها پاک نشده و سکانس‌های زد و خورد او در یک درگیری از ذهن‌ها نرفته، قدم در تبریز می‌گذارد تا خیال تی‌تی‌ها را از هر حیث راحت کند و به جانشینی مطمئن برای علیرضا بیرانوند بدل شود. یاغی به جای یاغی. خرده‌ریزه‌ها و دور ریخته‌های پیدا و پنهان روی پوست و زیر پوست مرتع یشمی این را می‌گویند.
سنگربان جنجالی اما به گواه کیکر خوب بلد است گلیم خود را در های و هوی مستطیل سبز از آب بیرون بکشد. مرور دوسیه نگهبان چشم آبی نشان می‌دهد او در کلین‌شیت ید طولایی دارد و چه آن هنگام که در بندر همیشه بارانی با سیوهای خود تیفوسی‌های هامبورگ را به عرش رساند و چه وقتی در هانزاروستوک با مهار پنالتی‌ها به فرشته نجات سربازان کهنه‌کار بدل شد، یک‌آن آژیر قرمز را در چپرها به صدا درنیاورد و در شهرهای شلوغ وضعیت فوق‌العاده اعلام نکرد.
حالا مارکو یوهانسون با قراردادی سنگین که تعهد به آن تنها از دست زنوزی و بازوانش برخواهد آمد، خود را به شهر مه‌آلود رسانده، ایل گلی را گز کرده، در میدان ساعت عکس یادگاری گرفته و در یادگار، سکوهای خاموشی که فریاد را در سینه‌های خود پنهان کرده‌اند آفتابی شده است. یک قلعه‌چی پرحاشیه که اُلی کان در ستایشش گفته: «از نظر ذهنی در سطح بالایی قرار دارد و حتی در شرایط پرفشار و بزنگاه‌های ملتهب و مضطرب خونسردی و تمرکز خود را از دست نمی‌دهد».
منتظر رونمایی از دروازه‌بانی که قرار است به مهره مار دراگان اسکوچیچ بدل شود و در ادامه اکران تراکتور، پرشورها را به هفت آسمان سنجاق کند می‌مانیم. سورپرایز شماره یک قهرمان پیشین لیگ آن‌قدر جذابیت دارد که برای تماشای پروازهایش در سایه خنک یادگار پلک نزنیم و بر صندلی‌های بی‌لبخند، انتظارش را بکشیم.