او به سادگی می‌آید و در دیدار با قهرمانان و افتخارآفرینان «کشتی آزاد و فرنگی» با همان صراحت و صداقت معروفش می‌گوید: «من هم مثل شما دوست ندارم به حریف امتیاز بدهم» و این همان جمله‌ای است که با روح جمعی ایرانیان ارتباط می‌گیرد و می‌شود آنچه باید و شاید... .
در اوج تنش‌ها و تهدیدها، در میانه شاخ ‌و شانه کشیدن حریف، آنجا که دندان تیز کرده و چنگال نشان می‌دهد که غنی‌سازی را صفر و نفوذ موشک‌ها را تا خط فرضی آب‌های سرزمینی‌تان محدود کنید؛ انسان ایرانی سخن می‌گوید و این بار فقط مسعود پزشکیان، رئیس جمهوری اسلامی ایران نیست؛ «همه ما دوست نداریم امتیاز بدهیم!» و این میل نداشتن به واگذاری امتیاز به حریف، فارغ از ذات، غریزه و فطرت، ناشی از نتیجه یک تجربه آزموده و مکرر در فرایندی بوده که در حافظه تاریخی ایرانیان نقش بسته است؛ به قول رئیس کل اسبق بانک مرکزی، «تقریباً هیچ!».
پرواضح است که ماهیت هر معادله و معامله‌ای بر بده - بستان استوار است ولی مشکل آنجا پیش می‌آید که ستاندنی در کار نباشد! تجربه همین یک سال و اندی اخیر از تلاش برای احیای یک فرایند تعاملی با حریف اصلی که همان ایالات متحده آمریکاست، به خوبی یادآوری کرد که طرف مقابل حداقل در سطح حاکمان فعلی، نه به تساوی یا برد با امتیاز، که به کمتر از «ضربه فنی» رضایت نمی‌دهد و مایی که ممکن است خیلی هم‌نظر نباشیم اما، زیر بار ضربه فنی هم نخواهیم رفت.امتیاز داده‌ایم و با ناداوری، همان چیزی که حداقل حقمان بوده است را از ما سلب کرده‌اند و اکنون، بالاترین مقام اجرایی کشور هم‌راستا با رهبری نظام، عقلا، دلسوزان و مصلحان، فرضیه امتیازدهی دوباره به دشمن را باطل اعلام می‌کند و پرواضح است که ما نیز خسته از تماشای مستمر سفره کوچک شده و نمودار نزولی قدرت خرید و مواردی از این دست، اما امیدوار به آینده ایران عزیز، با «آقای رئیس جمهور» هم‌نظر و هم‌صداییم که «دوست نداریم امتیاز بدهیم».