این روایت که در کتاب «کمال الدین» شیخ صدوق نقل شده، دو پیام کلیدی دارد: نخست، تأکید بیبدیل بر اعتقاد به امام عصر (عج) به گونهای که انکار آن، تمام مجموعه امامت را ناقص و باطل میکند، همانگونه که انکار پیامبر خاتم (ص)، اقرار به دیگر انبیا را بیاثر میسازد. دوم، اشاره به نسب و شرایط خاص امام زمان (عج). بیان اینکه «پنجمین از نسل هفتمین» است، نیازمند رجوع به تاریخ امامت و شناخت امام هفتم (حضرت موسی بن جعفر علیهالسلام) و پنج فرزند پس از ایشان تا حضرت مهدی(عج) است. همچنین تأکید بر «حرمت نامبردن» در دوران غیبت، حکمتی است برای حفظ جان آن حضرت در دوران اختفا و آزمونی برای پیروان.
امام صادق علیه السلام فرمودند:
مَن أقَرَّ بِجَمیعِ الأَئِمَّةِ وجَحَدَ المَهدِیَّ، کانَ کَمَن أقَرَّ بِجَمیعِ الأَنبِیاءِ وجَحَدَ مُحَمَّدا صلیاللهعلیهوآله نُبُوَّتَهُ. فَقیلَ لَهُ: یَابنَ رَسولِ اللّهِ، فَمَنِ المَهدِیُّ مِن وُلدِکَ؟ قالَ: الخامِسُ مِن وُلدِ السّابِعِ، یَغیبُ عَنکُم شَخصُهُ، ولا یَحِلُّ لَکُم تَسمِیَتُهُ.
«هر کس به همه امامان اقرار کند، امّا منکر مهدی باشد، همانند کسی است که به همه پیامبران اقرار کند، ولی منکر پیامبریِ محمّد صلیاللهعلیهوآله باشد». گفته شد: ای فرزند پیامبر خدا، آن مهدی که از نسل توست، کیست؟ فرمود: «پنجمین از نسلِ هفتمین، که شخص او از شما غایب است و بردن نام او، بر شما روا نیست».
کمال الدین: ص٣٣٣ ح١





نظر شما