تیم امید ایران در حالی از مسابقات قهرمانی امیدهای آسیا حذف شد که پیش از شروع این مسابقات امید بسیاری به موفقیت این تیم می‌رفت. این امیدواری از آنجا نشأت می‌گرفت که بسیاری از بازیکنان دعوت‌شده به اردوی تیم امید ایران جزو بازیکنان ثابت در تیم‌های لیگ برتری بودند. هرچند روانخواه با چشم بستن روی شایسته‌هایی همچون سحرخیزان و قلی‌زاده سؤال‌های بزرگی را به وجود آورد، اما همان تیمی هم که او با خود راهی رقابت‌های عربستان کرد دست‌کم برای صعود از مرحله مقدماتی کافی بود. حتی ازبکستان نیز با برتری مقابل تیم کره جنوبی به نوعی مسیر و راه را برای صعود تیم ملی هموار کرده بود و امیدها تنها نیاز به یک برد داشتند تا از این مرحله گذر کنند، اما در کمال شگفتی امیدهای ایران مقابل ضعیف‌ترین تیم گروه نیز شکست خوردند تا یکی از ضعیف‌ترین کارنامه‌ها در طول تاریخ این رده به ثبت برسد.
برای واکاوی دلایل شکست تیم امید ایران در این مسابقات و ناکامی در به ثمر رساندن حتی یک گل در طول ۲۷۰ دقیقه نیازی نیست آنچنان ذهنمان را به تکاپو بیندازیم.
نقطه بحران درواقع از کادر فنی تیم امید ایران نشأت می‌گرفت. جایی تکه امید روانخواه و دستیارانش نتوانستند تیمی را راهی این مسابقات کنند که نیازهای حداقلی فوتبال ایران را پاسخ دهد. روانخواه با کمترین سابقه مربیگری به شکلی عجیب سر از تیم امید درآورده بود و حامیان انتخاب او همواره بر این باور بودند که نامبره موفق شده شکل بازی امیدها را به طرز شگفت‌آوری تغییر دهد و حتی استناد می‌شد به تعداد پاس‌های بازیکنان در این سطح غافل از اینکه اصولاً در تیم‌های ملی اولویت نتیجه‌گیری است نه تعداد پاس یا مواردی از این دست.
اینکه امید روانخواه بر اساس کدام شایستگی در لیگ برتر صاحب تیم شد و پس از آن به تیم امید ایران فراخوانده شده پرسشی است که سران فدراسیون فوتبال و کمیته فنی و اعضای هیئت رئیسه باید به آن پاسخ دهند وگرنه روانخواه اساساً در فوتبال ایران کار بزرگی انجام نداده بود که شایسته نشستن روی نیمکت تیم امید ایران باشد و جلوتر از او گزینه‌های بسیاری بودند که می‌توانستند این تیم را هدایت کنند. روانخواه در شیوه کاری خود حتی مساوات را نیز رعایت نکرد و با نوعی لجبازی قلم قرمز کشید روی نام بازیکنانی که در شب حذف تیم امید در ترکیب استقلال گل زدند و پاس گل هم دادند. وقتی از روانخواه درباره دلیل حذف سحرخیزان و قلی‌زاده سؤال می‌شد او مدام به این نکته اشاره می‌کرد که این بازیکنان به پازل تاکتیکی او نمی‌خوردند درحالی که بیان این جملات تنها به یک بهانه‌گیری بچگانه می‌ماند نه یک استدلال منطقی و حقیقی.
آنچه مسلم است در ماجرای روانخواه و تصمیمات سراسر اشتباه او در تیم امید بیش از همه فدراسیون فوتبال تقصیرکار است و باید از رئیس فدراسیون فوتبال پرسید که منطق به ‌کارگیری روانخواه چه بود و چرا و به چه دلیل به چنین مربی بی‌تجربه‌ای اتکا شد؟به هرحال یک فرصت بزرگ دیگر برای فوتبال ایران از دست رفت و تیم امید ایران بار دیگر با یک ناکامی بزرگ مواجه شد. هرچند در گذشته نیز بارها تیم‌های امید ایران از گردونه مسابقات حذف شده‌اند اما پیداست که در مواجهه با این تیم بیش از همه تصمیم‌گیران دچار اشتباه می‌شوند که هم مربیان بی‌ربط را بر سر کار می‌نشانند و هم اینکه تدارک مناسبی برای این تیم نمی‌بینند.