یکی از عجیب و غریبترین عملیاتهای سیا علیه شوروی، در دوران جنگ سرد و با محوریت یک حیوان به وقوع پیوست. فکر اولیه این طرح، بسیار ساده بود؛ گربهها موجوداتی کوچک، پرجنبوجوش و ذاتاً کنجکاو هستند و البته شک و سوءظن کسی را هم برنمیانگیزند. حتی در کاخ کرملین هم، کسی از آنها مجوز تردد نمیخواهد. به همین دلیل، میتوان گربهها را به دستگاههای شنود مجهز کرد و تحت آموزش قرار داد. در این صورت، میتوان از آنها به عنوان ابزاری ایدهآل برای استراق سمع و شنود علیه دشمن استفاده کرد.
ساخت و تهیه دستگاههای لازم برای این طرح، به کارشناسان و مهندسان بیرون از سازمان سیا سفارش داده شد؛ اما طرح به گونهای بود که هیچ یک از نیروهای بیرون از سازمان، نمیتوانست حدس بزند که این قطعات ریز و کوچک، به چه کار میآید. این دستگاهها، از همان آغاز کار، بر روی گربهها امتحان شد. «ویکتور مارچتتی» یکی از ماموران سابق سیا، در سال ۱۹۸۶، طی مصاحبهای، روش کار را اینگونه تشریح کرد: «سینه گربه را شکافتند و باتریها را در آن جای دادند و از بالا به پایین سیمکشی کردند. از دم گربه به عنوان آنتن استفاده شد و خلاصه یک هیولا ساختند.»
با این حال، یک مشکل بزرگ باقی مانده بود؛ چگونه میتوان حیوان را وادار کرد که در جهت صدای مورد نظر تمرکز کند و جذب گفتوگوهای انسانها شود؟ اگرچه این گربه از روز اول، به عنوان یک گربه «سایبرتک» تربیتشد و انواع و اقسام دستگاههای شنود را با خود حمل میکرد، اما به هر حال، رفتار یک گربه را داشت و واکنشهای طبیعی یک گربه را نشان میداد؛ هر جایی دلش میخواست میرفت و به راحتی گم میشد و به هنگام گرسنگی فقط از معدهاش تبعیت میکرد.
ویکتور مارچتتی، در یکی از برنامههای شبکه مستند بیبیسی، در سال ۱۹۹۵، پرده از بسیاری از جنبههای خشن و بیرحمانه این طرح برداشت: «برای آن که متوجه احساس گرسنگی و هیجانات جنسی حیوان بشوند، سیمهایی تا مغز او کشیدند و به عبارتی بدنش را از درون سیمکشی کردند.» در آن زمان، برای طرح گربه جاسوس نزدیک به ۱۵ میلیون دلار آمریکا هزینه شد. سالها بعد، یعنی در سال ۲۰۱۳ بود که «رابرت والاک»، رئیس سابق بخش علوم و فنآوری سیا ادعا کرد پروژه «پیشیِ جاسوس»، خیلی زود و پیش از آن که گربه به ماموریت اعزام شود، پایان گرفته بود؛ زیرا آنها نتوانسته بودند گربه مورد نظر را آموزش دهند؛ اما کمتر کسی این ادعا را باور کرد.
منبع: تاریخ ایرانی
نظر شما