این روزها برخی مسئولان سابق که به کنج عافیت‌نشینی خزیده‌اند، زبان به سخن گشوده‌ و حرف‌هایی می‌زنند که نه نسبتی با واقعیت دارد و نه نشانی از دلسوزی برای مردم و نظام. کسانی که روزگاری در مصدر امور بودند، با اعتماد مردم تصمیم می‌گرفتند و خود را صاحب ‌نظر و صاحب ‌اختیار می‌دانستند، حالا چنان سخن می‌گویند که گویی هیچ نسبتی با آن سال‌های مسئولیت ندارند.
واقعیت این است که مسئولیت در نظام جمهوری اسلامی امانت است؛ امانتی که در دست هر فرد، از جمله خود ما و دیگران قرار می‌گیرد. پرسش اساسی اینجاست: آیا این افراد امانت‌دار خوبی بودند یا در حق این امانت بزرگ خیانت کردند؟ کسانی که امروز بیانیه می‌دهند و تریبون به دست گرفته‌اند، بهتر از هر کسی می‌دانند در دوره مسئولیتشان چه میزان سوءمدیریت، کوتاهی و تصمیم‌های خسارت‌بار رقم خورده؛ تصمیماتی که مردم با اعتماد خود هزینه‌اش را پرداخته‌اند، اما امروز، به ‌جای پاسخ‌گویی، طلبکار شده‌اند. به‌جای عذرخواهی از مردمی که به آن‌ها اعتماد کردند، نظام را متهم می‌کنند و چنین وانمود می‌شود که گویی همه مشکلات از جایی بیرون از دایره مدیریت خودشان ناشی شده است. در این وضعیت طبیعی است اگر مردم به این افراد اعتنایی نکنند. مردم عملکرد را می‌بینند، نه شعار را.
موضع ‌گرفتن‌های آنچنانی این مسئولان سابق و نسخه‌پیچی برای وضعیت فعلی مردم و جامعه در حالی است که همین مردم بودند که در ۲۲ دی‌ماه به میدان آمدند، از نظام حمایت کردند و بار دیگر نشان دادند راه خود را از راه مسئولان ناکارآمد دیروز جدا کرده‌اند.
در چنین شرایطی، سکوت در برابر این سخنان پراکنده و بی‌پایه، خود نوعی ظلم به افکار عمومی است. انتظار می‌رود قوه قضائیه به‌صورت جدی به این اظهارات، به سوءمدیریت‌ها و به اعمال ناشایستی که نتیجه‌اش تضعیف روحیه مردم و امیدبخشی به دشمن بوده، ورود کند؛ چرا که ادامه این مسیر، نه نفعی برای کشور دارد و نه مشکلی از مردم حل می‌کند، بلکه صرفاً خوراک تبلیغاتی برای دشمنان نظام فراهم می‌آورد.
مردم خوب تشخیص می‌دهند و حافظه تاریخی جامعه پاک‌شدنی نیست. بی‌تردید روزی فرا خواهد رسید که این افراد، به‌جای صدور بیانیه و فرافکنی، باید در برابر عملکرد خود پاسخگو باشند؛ روزی که عدالت درباره خیانت به امانت، سوءمدیریت و بی‌وفایی به اعتماد مردم، قضاوت نهایی را انجام خواهد داد.