«جشن‌های ۲۵۰۰ساله» یا همان برنامه‌ای که با نام رسمی «دوهزاروپانصدمین سال بنیان‌گذاری شاهنشاهی ایران» در زمان محمدرضاشاه (مهر ۱۳۵۰) در تخت‌جمشید برگزار شد، یکی از مهم‌ترین و مسئله‌دارترین وقایع دوران پهلوی است که در سال‌های اخیر برخی شبکه‌های ماهواره‌ای فارسی‌زبان از آن‌ها به‌عنوان خاطرات خوب یاد می‌کنند و با افتخار می‌گویند «این جشن در سال ۱۹۸۰ میلادی به‌عنوان مجلل‌ترین و یکی از پرهزینه‌ترین جشن‌های میهمانی در طول تاریخ بشر جزو رکوردهای گینس ثبت شده است.» با این حال خیلی طبیعی است این سؤال پیش بیاید که با این تعریف‌وتمجیدها چرا این جشن‌ها برای مردم آن روزگار «نفرت‌انگیز» جلوه کرده است.
برای نزدیک‌شدن به پاسخ این پرسش بهتر است به سخن دکتر همایون کاتوزیان، استاد دانشگاه آکسفورد انگلستان مراجعه کنیم که خود از شاهدان عینی آن جشن‌ها بوده و در کتاب «اقتصاد سیاسی ایران» با بیان اینکه رژیم شاه مردم شیراز را از جریان جشن‌ها دور نگه می‌داشته است، می‌نویسد: «[شیراز که محل برگزاری جشن‌ها بود] سوای محله‌های متعدد فقیرنشین، دو حلبی‌آباد بزرگ نیز داشت که به‌خوبی از انظار پنهان بود و تحت مراقبت دقیق ساواک قرار داشت. من توانستم به‌کمک دو راهنما از یکی از این نواحی و نیز یکی از آلونک‌های آن دیدن کنم.
این آلونک به‌طور کامل از تکه‌های حلبی ساخته شده بود. فضای تقریبی آن، ۱۵ مترمکعب بود و یک خانواده هشت‌نفری در آن ساکن بودند. پدر این خانواده یک کارگر فصلی بود. شغل وی تخلیه چاه فاضلاب محلات فقیرنشین بود که لوله‌کشی نداشتند. او به تریاک معتاد بود زیرا آن‌گونه که می‌گفت، در غیر این صورت نمی‌توانست به این کار بپردازد.
همچنین وی اعتیادش را به همسرش منتقل کرده بود. همسرش نیز به نوبه خود آن را به کوچک‌ترین فرزند خانواده انتقال داده بود. آثار تراخم در چشمان پنج بچه بزرگ‌تر دیده می‌شد. هیچ نوع اثاث خانه‌ای در این آلونک وجود نداشت. زمستان بسیار سردی بود و برف روی زمین نشسته بود. در هیچ کجای این ناحیه، حمام و مستراح وجود نداشت. در این منطقه تنها یک کیوسک کوچک شرکت نفت مشاهده می‌شد. بالای آن پارچه‌ای آویخته بودند و روی آن نوشته شده بود: زنده باد والاحضرت رضا پهلوی ولیعهد محبوب!»