دکتر حسین مهربانیفر، با اشاره به گسترش این تصور که اکثریت جامعه نسبت به انقلاب اسلامی اکثریت جامعه نسبت به انقلاب فاصله گرفتهاند، اظهار کرد: این انگاره که مردم دیگر نسبتی با انقلاب ندارند، بیش از آنکه ریشه در واقعیت میدانی داشته باشد، نتیجه برجستهسازی گزینشی و چارچوبسازی رسانهای است.
وی افزود: در نظریه برجستهسازی، رسانهها با تمرکز مداوم بر نارضایتیها، ذهن مخاطب را به سمتی هدایت میکنند که گمان کند این تصویر، تصویر غالب جامعه است. این روند در نهایت به شکلگیری مارپیچ سکوت منجر میشود؛ وضعیتی که در آن افراد حامی نظم اجتماعی تصور میکنند در اقلیتاند و ترجیح میدهند سکوت کنند.
آیینهای جمعی و شکستن مارپیچ سکوت
مهربانیفر، با تأکید بر نقش آیینهای جمعی در بازسازی اعتماد و همبستگی اجتماعی تصریح کرد: راهپیمایی ۲۲ بهمن و سایر آیینهای مذهبی–انقلابی، صرفاً مناسک نمادین نیستند؛ این آیینها کارکرد انسجامبخشی دارند و امکان ظهور و بروز اجتماعی را برای بدنه خاموش جامعه فراهم میکنند.
به گفته وی، حضور عینی مردم در این آیینها، نهتنها احساس تنهایی اجتماعی را کاهش میدهد، بلکه پیام روشنی به جامعه و ناظران بیرونی مخابره میکند مبنی بر اینکه سرمایه اجتماعی انقلاب همچنان زنده و فعال است.
پیام داخلی و خارجی حضور مردم
مدیر گروه علوم اجتماعی دانشگاه علوم اسلامی رضوی، در ادامه با اشاره به پیامدهای فرامنطقهای این حضور خاطرنشان کرد: کاهش حضور اجتماعی، میتواند دشمنان را به این جمعبندی برساند که جامعه دچار فرسایش جدی شده و هزینه فشار یا تهدید پایین آمده است؛ در حالی که حضور گسترده مردم، این محاسبات را بر هم میزند.
وی تأکید کرد: ۲۲ بهمن نماد پاسداشت استقلال، هویت ایرانی–اسلامی و مقاومت در برابر تحمیل اراده بیگانه است. این حضور، نهتنها یک کنش سیاسی–اجتماعی، بلکه تجدید میثاق تاریخی با مسیری است که با هزینههای سنگین انسانی و اجتماعی به دست آمده است.
مهربانیفر در پایان گفت: حضور مردم، پاسخ عملی به روایت ناامیدی است؛ روایتی که اگر بیپاسخ بماند، میتواند بستر بیتفاوتی اجتماعی و گسترش هنجارشکنی را فراهم کند.
نظر شما