این بخش از مناجات امام مهدی (عج) یک درس عمیق توحیدی ارائه میدهد. ایشان با بیان اینکه آغاز ستایش با حمد الهی است، به این نکته اشاره میکنند که هرگونه توفیق و هدایتی در مسیر حق، منبعث از فضل و نعمت پروردگار است. این دعا به مؤمن میآموزد که برای دستیابی به مسیر صحیح (صواب)، ابتدا باید به منبع اصلی توفیق، یعنی حمد و ستایش خداوند، روی آورد و اعتراف کند که هدایت، تنها به اراده و لطف الهی محقق میشود. این اعتراف، راه را برای دریافت امداد غیبی هموار میسازد.
امام مهدی علیه السلام فرمود:
اللّهُمَّ إنّی أفتَتِحُ الثَّناءَ بِحَمدِکَ وأنتَ مُسَدِّدٌ لِلصَّوابِ بِمَنِّکَ...
«خداوندا! من ستایشت را با حمد تو آغاز میکنم و تو با نعمت خویش، بر راه راست، توفیق دهندهای...»
الإقبال : ج ١ ص ١٣٨
نظر شما