انتخاب محمد ربیعی به عنوان سرمربی باشگاه فوتبال تراکتور از همان ابتدا با پرسش‌ها و تردیدهای جدی میان هواداران و تحلیلگران فوتبال همراه بوده است. تراکتور باشگاهی معمولی در فوتبال ایران نیست؛ تیمی با پشتوانه عظیم هواداری، تاریخچه پرحاشیه اما پرافتخار و انتظاراتی بسیار بالا که نیمکت آن همواره نیازمند چهره‌ای با رزومه قوی، شخصیت کاریزماتیک و توان مدیریت فشارهای سنگین است.
نخستین پرسش اساسی این است که معیار واقعی مدیران باشگاه تبریزی برای انتخاب ربیعی چه بوده است؟ کارنامه فنی او نشان می‌دهد هرچند در برخی تیم‌ها عملکردی نسبتاً قابل قبول و گاه فراتر از انتظار داشته، اما سابقه هدایت تیمی با ابعاد و حساسیت‌های تراکتور را در کارنامه ندارد.
از سوی دیگر، ربیعی در سال‌های گذشته بیشتر به عنوان مربی‌ای شناخته شده که از مسیر مباحث تئوریک و علمی فوتبال وارد عرصه مربیگری شده است؛ ویژگی‌ای که در جای خود ارزشمند است.
اما فوتبال حرفه‌ای تنها به این دانش محدود نمی‌شود. نیمکت تراکتور نیازمند شخصیتی است که علاوه بر دانش فنی، توانایی رهبری رختکن پرستاره، مدیریت افکار عمومی و ایجاد اقتدار روانی در تیم را نیز داشته باشد. بسیاری معتقدند ربیعی هنوز چنین جایگاهی را در سطح فوتبال ایران تثبیت نکرده است.
در چنین شرایطی این نگرانی شکل می‌گیرد که آیا مدیران باشگاه پیش از انتخاب سرمربی، ارزیابی دقیقی از نیازهای واقعی تیم انجام داده‌اند یا فقط به گزینه‌ای کم‌ریسک و در دسترس رسیده‌اند؟!
تراکتور باشگاهی است که هوادارانش تنها حضور در میانه جدول را نمی‌پذیرند و انتخاب سرمربی برای چنین تیمی باید بر پایه رزومه قهرمانی، تجربه مدیریت بحران و توان ساخت تیم مدعی باشد.اگر این معیارها مبنا قرار گیرد، منتقدان حق دارند بپرسند آیا محمد ربیعی واقعاً در سطح نیمکت تراکتور قرار دارد یا این انتخاب تصمیمی است که در ادامه فصل، مدیران باشگاه را ناچار به بازنگری خواهد کرد.
یادمان نرود که در یک سال اخیر حاشیه‌های متعددی نیز درباره ربیعی وجود داشت و حتی صحبت از محرومیت او به دلیل برخی مسائل غیرفوتبالی هم داشت. هرچند که این موضوعات ثابت نشد و یا بهتر است بگوییم درباره آن شفاف‌سازی نشد، اما به هر حال از بعد فنی ربیعی هرگز آن مربی مورد انتظاری نبود که پس از اسکوچیچ می‌شد روی نیمکت این تیم دید و او را شایسته این جایگاه دانست.