رمضان، ماه پالایش دل و استوارسازی رابطه بنده با خداست. این دعا، تمرینی برای دل‌سپردن کامل به اراده الهی و عبور از تکیه بر ظواهر فریبنده دنیاست. در این روز عرضه می‌داریم: «اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْمُتَوَکِّلِینَ عَلَیْکَ، وَاجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْفَائِزِینَ لَدَیْکَ، وَاجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْمُقَرَّبِینَ إِلَیْکَ، بِإِحْسَانِکَ یَا غَایَةَ الطَّالِبِینَ.» در گفت‌وگویی با ، پژوهشگر حوزه دین و کارشناس سند پژوه حجت الاسلام محمد باقر مشکاتی ابعاد این دعای شریف بررسی شده است.

اعتماد راستین به خداوند

در این دعای مبارک نخست می‌خوانیم: «اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْمُتَوَکِّلِینَ عَلَیْکَ» توکل، حالتی درونی است که انسان را از اضطراب و دلبستگی افراطی به اسباب ظاهری می‌رهاند. فرد متوکل تلاش می‌کند، برنامه‌ریزی دارد، اما دلش را به نتیجه نمی‌بندد؛ زیرا باور دارد تدبیر نهایی در دست خداوند است. قرآن کریم در آیه ۳ سوره سوره طلاق می‌فرماید: «وَمَن یَتَوَکَّلْ عَلَی اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ». این وعده الهی، اطمینان‌بخش دل‌هایی است که در فراز و نشیب زندگی، تنها به او تکیه می‌کنند. روزه، خود تمرینی عملی برای چنین اعتمادی است؛ چشم‌پوشی آگاهانه از خواسته‌ها برای رضای خدا.

کامیابی از نگاه الهی

سپس می‌گوییم: «وَاجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْفَائِزِینَ لَدَیْکَ» فوز و پیروزی در منطق قرآن، با معیارهای رایج دنیا تفاوت دارد. کامیاب واقعی کسی است که سرمایه ایمان و عمل صالح را حفظ کند. در آیه ۱۸۵ سوره سوره آل عمران آمده است که رستگاری حقیقی در رهایی از آتش و ورود به بهشت معنا می‌شود. بنابراین، روزه‌دار از خداوند می‌خواهد سرنوشت او را در شمار سعادتمندان ثبت کند و پایان راهش را با رضایت خویش همراه سازد.

رسیدن به مرتبه قرب

در ادامه عرضه می‌داریم: «وَاجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْمُقَرَّبِینَ إِلَیْکَ» قرب الهی، اوج تعالی انسان است؛ مقامی که با پاکی نیت، سبقت در خیرات و پایداری در بندگی به دست می‌آید. خداوند در سوره سوره واقعه از گروهی با عنوان «مقربون» یاد می‌کند که پیشتازان عرصه ایمان‌اند. ماه رمضان، میدان سبقت گرفتن در کارهای نیک است و هر اندازه اخلاص بیشتر باشد، گام انسان به این جایگاه نزدیک‌تر خواهد شد.

همه چیز از احسان اوست

پایان دعا چنین است: «بِإِحْسَانِکَ یَا غَایَةَ الطَّالِبِینَ» در این عبارت، بنده به فقر و نیاز خویش اعتراف می‌کند. دستیابی به توکل پایدار، رستگاری جاودان و مقام قرب، تنها با لطف و احسان پروردگار ممکن است. انسان هر اندازه بکوشد، اگر توفیق الهی همراهش نباشد، ره به جایی نمی‌برد. از همین رو در این روز، دل مؤمن سرشار از امید می‌شود؛ امید به خدایی که نهایت آرزوی مشتاقان و پناهگاه جویندگان است.

دعای روز دهم، نقشه راهی برای زندگی مؤمنانه است: اعتماد عمیق به خدا، طلب سعادت حقیقی و حرکت پیوسته به سوی رضایت او؛ مسیری که با اخلاص آغاز می‌شود و با عنایت الهی به سرمنزل آرامش می‌رسد.